Ubisoft is het pispaaltje van de klas. De ontwikkelaar is dat kind dat bij gym altijd als laatste wordt gekozen. Diegene die nooit wat goed kan doen, en diegene die altijd wordt uitgelachen. Als Ubisoft per ongeluk een goede grap maakt, is er niemand in de klas die lacht. Maakt de populaire leerling diezelfde grap, moet de hele klas aan het zuurstof van het lachen.
Ubisoft haalt louter magere zesjes op hun rapport. Wanneer hij thuis komt en dat aan zijn ouders laat zien, krijgen ze te horen: “je hebt in ieder geval je best gedaan, jongen.” Ze sukkelen met de hakken over de sloot naar het volgende schooljaar.
Wanneer er schoolfeestjes zijn, wordt Ubisoft alleen uitgenodigd omdat dat er nou eenmaal bij hoort. Iedere jongen is dan met een meisje aan het schuifelen, behalve Ubisoft. Hij staat alleen in een hoekje van zijn cola te sippen, denkend aan hoe hij dat zesje misschien ooit in een zeven kan omtoveren.
Er wordt over hem geroddeld. “Daar komt Ubi, let op, die levert straks weer zo’n halfbakken eindproject in bij de meester. Zo’n voorspelbaar, risicoloos, snel in elkaar geknutseld ding dat uit elkaar valt van technische mankementen.” Waarop de andere roddelaar er giechelend aan toevoegt: “Ja, en weer zo’n project dat haast niet te onderscheiden is van zijn vorige creatie, hihi. Hij belooft altijd de wereld, maar komt het nooit na.”
School is niet makkelijk. Er is een hoop huiswerk, en dus wil Ubisoft zijn projecten altijd zo snel mogelijk afronden, om plaats te maken voor het volgende. Het is toch niet zijn fout dat er gewoon te weinig uren in een dag zitten? En dat er dan af en toe iets afgeraffeld moet worden; so be it. Als hij zijn hoofd maar boven water kan houden en snel door kan naar de volgende klus.
Ubisoft wil er zó graag bij horen. Bij die stoere jongens in de klas, waar de meisjes bij aan de lippen hangen. En daarom probeert Ubi hun gedrag soms te kopiëren, en te overcompenseren. Dit leidt er vervolgens weer toe dat hij geforceerd overkomt. Soms wordt het kind er een beetje hopeloos van. Wat hij ook doet, het is nooit goed genoeg.
Ter overcompensatie heeft Ubisoft zijn werk zo vaak groots aangekondigd en oververkocht, dat niemand hem meer serieus neemt. Zijn woorden worden altijd sceptisch ontvangen. Hij kan beloftes maken, maar iedereen gaat er al vanuit dat hij die toch nooit zal nakomen. Ubisoft staat nog voor de wedstrijd begint met 1-0 achter.
En dus, wanneer Ubisoft eindelijk daadwerkelijk een goed project aflevert, staan de sceptici in de rij om het af te branden. Het is tenslotte uitgesloten dat de knaap werk heeft verricht waar hij, en zijn ouders, trots op kunnen zijn. Bij het koffieapparaat zegt Ubi’s leraar grijnzend tegen zijn collega: “Die Ubi heeft zogenaamd weer een baanbrekend staaltje werk gemaakt hoor.”
“Oh ja? En het is zeker weer net zo kut als anders?” grinnikt de ander.
“Weet ik niet,” antwoordt de leraar. “Ik heb wel wat beters te doen dan dat hele project te doorlopen en mijn tijd te nemen. En dus heb ik er even snel doorheen gebladerd en er maar weer een zesje van gemaakt. Voor de moeite.”
“Gelijk heb je. Dat doe ik ook altijd bij Naughty. Die scoort louter tienen, hoef ik niet eens naar te kijken.”
Ubisoft zit die avond weer moederziel alleen in zijn kamer. Een frisse krappe voldoende op zak, maar met een hoog negatieve kanttekeningen. Een traan glijdt langs zijn wang terwijl hij naar de feedback kijkt. De feedback van een leraar die niet verder heeft willen kijken dan zijn neus lang is.
Ubi is zich ervan bewust dat hij vaak valse beloftes heeft gemaakt. Maar dit keer was hij er écht van overtuigd dat zijn werk lof verdiende.
