Final Fantasy XVI kwam vorige maand uit, en zit bomvol met epische en bevredigende momenten. In mijn review van zowel de demo als de volledige game, beloonde ik de action-rpg dan ook met hoge cijfers.
Er was echter één specifiek moment waar ik mij meer bij voor had gesteld. Let op, dit artikel bevat spoilers over belangrijke gebeurtenissen in Final Fantasy XVI. Mocht je Square Enix’ game nog niet hebben uitgespeeld, raad ik je dus aan om om te keren! Of beter nog, check hieronder mijn spoiler-vrije Final Fantasy 16 review.
Ben je er nog? Oké, daar gaat ie. De demo, die spelers de eerste 2 uur van de game voorschotelde, eindigde met het verraad van Duchess Anabella Rosfield. Geheel verrassend was dat niet. De moeder van protagonist Clive Rosfield maakt vanaf het eerste moment dat we haar leren kennen een slechte indruk. Ze behandelt Clive als grofvuil en kijkt op hem neer omdat hij niet als Dominant of the Phoenix is geboren. Joshua, Dominant of the Phoenix, is haar liefje en krijgt dan ook de voorkeursbehandeling.
Ook klaagt ze achter zijn rug om tegen Clive’s vader, Archduke Elwin Rosfield. Gelukkig is laatstgenoemde daar niet van gediend, en heeft Clive in ieder geval één liefhebbende ouder (al zij het voor kort).
Terug naar het einde. Rosaria wordt binnen gedrongen en veroverd door de Holy Empire of Sanbreque. Dit gebeurt dankzij het verraad van Anabella, die Rosaria overlevert on a silver platter. Niet geheel verrassend, na het inkijkje dat we tot dat moment in haar karakter hebben gekregen.
Terwijl Rosaria in vlammen op gaat, treft ze samen met wat soldaten haar overlevende zoon Clive aan. Ze beveelt de soldaten om hem te executeren, maar bedenkt zich op het allerlaatste moment. Gelukkig maar, anders werd het een wel erg korte game.
In plaats van Clive te executeren, neemt ze hem gevangen en wordt hij als slaaf en branded ingezet in de frontlinie van the Empire’s leger.
De demo eindigt met dat moment. En vanaf dat moment kon ik niet wachten om deze heks haar verdiende loon te geven. Al moest ik er honderd uur voor spelen, leger na leger en monster na monster afslachten, ik zou die nare grijns van haar gezicht af meppen.
Final Fantasy XVI kwam in z’n geheel uit op 22 juni. Tussen de 10 dagen van de demo en de volledige game in, borrelde mijn lust naar wraak door. Ik was benieuwd naar hoe zoet de smaak van wraak zou proeven. Anabella had op de reset knop gedrukt en Clive’s leven volledig onderuit geschoffeld. We moesten van de diepste diepte komen, zouden onze weg naar boven klauteren en haar aan ons zwaard rijgen.
Nou ja. Misschien liet ik me daar even wat gaan. Hoe verveld het ook is, Anabella is onze moeder en zo makkelijk zal het voor Clive niet zijn om haar eigenhandig om zeep te helpen. Maar toch hoopte ik op meer dan we uiteindelijk kregen.
De Daadwerkelijke Conclusie Van Anabella’s Verhaal
We spoelen door naar zo’n 3/4e van het avontuur. Eindelijk staan we oog in oog met het gedrocht dat ons leven tot zo’n hel heeft gemaakt. Inmiddels beschikken we over een handvol aan verschillende Eikon krachten. We zijn de Dominant of de gevreesde Ifrit. In alles hebben we haar ongelijk bewezen, en haar verwachtingen overtroffen. Dat die verwachtingen niet al te hoog waren, mag de pret niet drukken.
Wanneer we Anabella aantreffen, is ze al aardig van het padje af. Ze heeft onlangs haar man, de Emperor, verloren aan de hand van Dion’s speer. Haar wereld is in hoog tempo uit elkaar gevallen. Ze heeft alles verloren waar ze zo ‘hard’ voor heeft gewerkt. Alleen haar nieuwe lieveling, zoon Olivier, is nog over.
Clive stelt haar de vraag waar hij zolang op heeft moeten wachten: “Waarom heb je ons allemaal verraden?” Voor ons is het antwoord allang duidelijk; omdat Anabelle een hebberige, op macht beluste, wrede ellendeling is. Maar Clive had die boodschap misschien gemist.
Jill doet vervolgens wel een goede duit in het zakje, en zet haar zwaard op de gevallen Empress’ keel. Maar ze blijft een grote mond opzetten, en eist respect. Ze spuwt haar gal over Archduke Elwin, en dat het belang van een land en zijn inwoners totaal niet relevant is. Alles draait om het in stand houden van hun bloodline, die zoveel Dominants op aarde heeft gezet.
Ze richt zich nogmaals op Clive. De Phoenix had hem moeten kiezen, niet die ‘zwakke’ Joshua. Clive’voice acteur Ben Starr bijt op overtuigende wijze van zich af. Hij confronteert haar met de waarheid van haar verraad, en hoe ze haar zoon aan zijn lot heeft overgelaten.
Anabella spreekt de vreselijke woorden: “Waarom heb jij het overleefd, terwijl de enige persoon waar ik wel van hield is gestorven?”
Clive informeert Anabella dat Joshua wel degelijk leeft, en op dat moment met Bahamut in gevecht is. Wanneer de strijd eindigt, zien Joshua en Clive elkaar voor het eerst weer. Het is een emotioneel, belonend moment waar we lang op hebben moeten wachten.
Waar we aan de ene kant een reunie zien, zien we ook een afscheid. Dion doorboort Olivier (of eigenlijk Ultima) met zijn speer, en nu heeft Anabella écht niets meer over.
De wereld van Anabella is ingestort, net zoals de hoofdstad om hen heen instort. Ze krijgt wat ze verdiend, maar hetgeen dat het niet satisfying genoeg maakt: niet aan de hand van ons. Niet aan de hand van Clive.
Tekenend daarvoor is haar beslissing om zelf een einde aan haar leven te maken. Terwijl Joshua haar probeert te kalmeren, zodat ze de hoofdstad samen kunnen ontsnappen, zet ze het mes aan haar keel. Ze ontneemt ons van iedere kans om het haar eigenhandig betaald te zetten.
Zoals gezegd, Clive is er niet de persoon naar om zelf met zijn moeder af te rekenen. Dat zou ook geen realistische afschildering zijn geweest. Maar uiteindelijk hebben we nergens zélf directe invloed op haar ondergang gehad. Die eer is voornamelijk weggelegd voor Dion.
Haast een maand lang keek ik ernaar uit om het Anabella betaald te zetten. Dat de rekening door iemand anders vereffend werd, is niet zo satisfying als ik het graag had gezien. Maar dat toont maar weer aan dat wraakgevoelens vaak aan koele logica voorbij gaan. De weg waarvoor de schrijvers hebben gekozen is de juiste. Het kiest voor een soort ‘what goes around comes around’ karma type wraak, zonder een kinslayer van Clive of Joshua te maken. Maar wat was ik graag een kinslayer geworden.
