Het spooky season is voor mij begonnen met House of Ashes. Playstation Plus Extra members kunnen deze momenteel gratis downloaden, en die kans kon ik niet laten schieten. Ik ben namelijk groot fan van de games van ontwikkelaar Supermassive Games. Hun games bevatten altijd een horror/thriller thema, én je kunt door middel van keuzes het verloop van de cinematische games beïnvloeden. Ik heb met name voor dat laatste een grote zwakte (daarom ben ik ook een enorm liefhebber van de games van Quantic Dream).
Until Dawn en The Quarry vond ik heerlijke spellen. In The Dark Pictures Anthology speelde ik eerder Man of Medan en Little Hope (en recent ook The Devil in Me), waar ik mij ook goed mee heb vermaakt. En dus was de hoogste tijd om ook House of Ashes in te duiken. Blijft Supermassive Games imponeren? Kom erachter in deze review.
Het Verhaal in een Spoiler-vrije Notendop
House of Ashes begint als een oorlogsgame. Je neemt de leiding over verschillende militairen binnen een special forces unit, die naar Irak trekken om massavernietigingswapens te vinden. Interessant is dat de game hierbij verwijst naar daadwerkelijke historische personen en gebeurtenissen. De Irakoorlog en betrokkenen als George Bush Jr. en Saddam Hussein worden besproken en roepen morale vragen op gedurende de game.
De game gaat, los van de intro, op redelijk nuchtere wijze van start. Het horrorelement blijft even uit, en het spel laat zien dat een oorlogsgame waarin je met keuzes het lot van je teammaten en lokale inwoners bepaalt, prima zou kunnen werken. Maargoed, het is Supermassive Games, en dus is het wachten op demonen, heksen of bloeddorstige wezens.
In het midden van een militaire strijd, verdwijnt de grond letterlijk onder je voeten. De militairen die jij onder je hoede hebt, treffen onder de grond een historische, verborgen tempel aan. Het zal als geen verrassing komen dat zij daar niet de enige zijn. Het duurt niet lang voor de eerste horrors zich aandienen, en het is aan jou om ervoor te zorgen dat het gezelschap het bloedstollende avontuur kan navertellen.
De Meest Volwassen Groep Protagonisten tot Dusver
Geheel in de typische stijl van horror, laten de karakters van Supermassive Games’ vaak geen opper intelligente indruk achter. Zoals bij de meeste horrorfilms, haal ik er vaak het meeste plezier uit door mijn gedachten enigszins uit te zetten en niet teveel bij logica na te denken. De cast van House of Ashes zorgde bij mij nog steeds af en toe voor gefronste wenkbrauwen, maar toch is dit al met al één van de meest volwassene groep protagonisten die ons tot dusver wordt gepresenteerd.
Aan de Amerikaanse kant zijn Jason (First Lieutenant), Rachel (Field officer), Eric (Lieutenant Colonel) en Nick (Sergeant) de hoofdpersonages die jij door de duisternis moet loodsen. Het is echter de Irakese Salim (Lieutenant) die ik het meeste vond toevoegen aan de game.
Het Amerika/Irak conflict is een serieuzer thema dan Supermassive Games tot nu toe heeft behandeld, en het feit dat House of Ashes beide kanten van het conflict belicht is een keuze die goed uit pakt.
Salim wordt geïntroduceerd als de meest verstandige van het stel, en zorgt voor een fijne balans tussen alles wat er in de duistere tempel plaatsvind. Daarnaast vormt hij een interessant contrast met Jason. Jason wordt neergezet als redelijk close-minded, met een diepe weerstand tegen de Irakezen. House of Ashes zorgt voor een nieuwe gezamelijke vijand, waardoor voormalig vijanden er goed aan zouden doen samen te werken. Dit leidt tot interessante dialogen tussen de hoofdpersonen, die gaandeweg niet alleen elkaar, maar ook zichzelf beter leren kennen.
De liefdesdriehoek tussen getrouwd (maar verbroken) stel Rachel en Eric, en nieuwe lover Nick, voegt een element toe die niet per sé heel veel toevoegt, maar die vermakelijk genoeg was en zijn doel dient. Het schotelt spelers in de schoenen van Rachel soms interessante keuzes voor; wil je je huwelijk nog een keer een kans geven, of ligt je hart nu bij Nick? Tegelijkertijd was deze hele affaire er ook één waarbij ik soms mijn ogen rolde. Tuurlijk, liefde is belangrijk en een gebroken hart is klote. Maar wanneer ik mij in een nest met enorme, angstaanjagende moordmachines bevindt, denk ik dat mijn gedachten en prioriteiten toch even ergens anders zouden liggen.
Gemaakte keuzes komen ook niet altijd overeen met hoe personages zich gedragen en uitspreken zónder dat je controle over ze hebt. Zo was er een moment dat ik Salim goed behandelde en met hem samenwerkte, om een minuut later te zien hoe datzelfde personage nalaat om Salim in bescherming te nemen en voor hem op te komen. Ook was er een moment dat ik als Jason support gaf aan mijn zogenaamde buddy Nick, maar zag ik later hoe Jason toch enigszins tekeer ging tegen de man waar ik eerder voor had uitgesproken altijd zijn back te hebben. Deze zaken lopen niet altijd even soepel in elkaar over.
Bekende Gameplay met Eén Supermassive Verbetering
De gameplay van House of Ashes is grotendeels zoals we dat van Supermassive Games gewend zijn. Quick time events bepalen ons lot tijdens action en/of stealth sequences, we maken beslissingen en dialoogkeuzes door een analogestick een bepaalde richting op te wijzen, en ook de ‘don’t breath’ mechanic is present. Waneer een personage zo min mogelijk geluid moet maken, druk je op het juiste moment op een knop, terwijl de heartbeatline aan je voorbij trekt.
Je kunt uit 3 verschillende difficulties kiezen. Ik ging voor de middelste, challenging, die achteraf gezien misschien nét niet challenging genoeg was. Ik heb denk ik 1-2 QTE’s gemist. Toch voelde het uitdagend genoeg, en moest ik wel steeds alert blijven.
Tussen de sequences door, speur je de omgeving af. Interessante objecten en geheimen worden weergeven door een soort lichtflitsje. Hoe meer secrets je verzamelt, hoe meer de puzzelstukjes van het mysterie in elkaar zullen vallen.
In tegenstelling tot eerdere games uit de The Dark Pictures Anthology, kun je de camera dit keer 360 graden rond je personages draaien. Dit is een vooruitgang ten opzichte van de eerdere games, waar je moest schakelen tussen verschillende camera standpunten. Dit leidde soms tot minder soepele en frustrerende navigatie, iets dat in House of Ashes eindelijk wordt verholpen.
Dat Is Leuk en aardig…maar Is Het Eng?
De setting van House of Ashes leent zich perfect voor horror. Aangezien het grootste gedeelte van de game zich onder de grond afspeelt, is het vanzelfsprekend donker. Gelukkig is er een flashlight mechanic. Het feit dat deze slechts een klein deel van het scherm verlicht, en de rest pikkedonker achterlaat, voegt een goede dosis spanning toe. Tel daar de vele nauwe gangetjes bij op, waarin ik telkens weer bang was dat er iets uit tevoorschijn zou schieten, en je komt uit op een thrilling experience.
Toch vond ik dat er te weinig uit deze spannende setting werd gehaald. Er waren misschien 1, 2…vooruit, 3 momenten waar ik even van schrok, maar dat hadden er voor mijn gevoel veel meer kunnen zijn. Aan de ene kant kunnen jump scares soms een beetje cheap aanvoelen, en waardeer ik het als spanning wordt opgebouwd zónder dat dit daadwerkelijk tot een scare leidt. Helaas had ik vaak het idee dat dingen toch nog wel een stukje enger hadden gekund, en het spel beter gebruik had kunnen maken van de vele nauwe, beklemmende steegjes die het te bieden had.
De ‘monsters’ zelf zijn prachtig ontworpen. Zoals echter vaak het geval is in horror, verdween een groot gedeelte van de scariness vanaf het moment dat ze in vol ornaat werden getoond. Er waren veel fases dat het meer op een actiegame dan een horror game begon te lijken.
Conclusie
Ik kan niet anders zeggen dan dat Supermassive Games een stabiele factor is. De games in de The Dark Pictures Anthology zijn tot nu toe geen 10en, maar zijn altijd meer dan voldoende en bieden gegarandeerd zo’n 6-8 uur speelplezier.
House of Ashes introduceert ons aan de beste cast sinds de start van The Dark Pictures Anthology. Het behandelt volwassenere thema’s als oorlogsconflicten, en meerdere personages worden voorzien van interessante character development, iets wat tot nu toe vaak achterwege bleef bij de veelal platte personages uit eerdere delen.
De verbeterde camera elimineert oude frustraties en verbetert het speelplezier. Het ontrafelen van het plot is zoals altijd weer interessant, maar de horror zelf verliest te snel zijn dreiging. De interessante en grafisch imponerende omgeving leenden zich voor een hoger horror gehalte. Desalniettemin is House of Ashes een uiterst vermakelijk avontuur, en ik zal hier zeker nog eens terug keren om andere keuzes te maken.
