Ik ben slechts enkele maanden geleden geïntroduceerd in de wondere wereld van Hades, ontwikkeld door Supergiant Games. Ondanks dat ik veel plezier met het eerste deel had, wat al opvallend genoeg is aangezien ik geen roguelike (of is het roguelite?) fan ben, heb ik niet de benodigde tien escapes uitgevoerd om de credits te zien rollen. In de opvolger Hades II heb ik mijn doel vaak genoeg gehaald om de credits wel te zien, en ik ben er nog altijd niet op uitgekeken.
Deze review bevat geen spoilers.
Je bent hiervoor in de wieg gelegd
In Hades II speel je als Melinoë, Princess of The Underworld en daarmee de dochter van Hades en de zus van Hades I protagonist Zagreus. Iets na de events uit de eerste game is je opa, de Titan of Time Chronos, ontsnapt aan zijn gevangenschap. Hij heeft The Underworld overgenomen en van je familieleden is geen spoor meer.
Jij hebt je hele leven getraind met maar één doel: ‘Death to Chronos’. Het is aan jou om wraak te nemen, the Underworld weer terug te pakken en hopelijk je familie te vinden.
Je basis is The Crossroads; een regio tussen The Underworld en the surface, waar je mentor Hecate de dienst uitmaakt. Iedere nacht bereid je je hier voor, spreek je met je metgezellen, selecteer je je wapen en maak je je vervolgens op voor de strijd. Een succesvolle run zal de meeste spelers uiteindelijk zo’n 20 tot 30 minuten kosten. Ga je eerder dood, teleporteer je weer terug naar The Crossroads en kun je je opmaken voor een nieuwe run.
De beste combat van 2025
Hades II’s combat is razendsnel, vloeiend en enorm bevredigend (het eindigde niet zonder reden op nummer één in mijn favoriete combatsystemen van vorig jaar). Je beschikt over normale aanvallen, een special en een cast in de vorm van een bindingscirkel. Vooral de eerste twee verschillen sterk per gekozen wapen, waarvan je er gedurende de game steeds meer ontgrendelt.
Alle drie de technieken hebben daarnaast een extra variant. Door de bijbehorende knop langer ingedrukt te houden, activeer je Omega attacks en specials. Dit zijn krachtige versies die Magick verbruiken, een gelimiteerde resource die na iedere encounter weer regenereert. Houd je de cast-knop langer ingedrukt, dan is je cirkel niet alleen bindend, maar richt hij ook schade aan.
“Hades II’s combat is razendsnel, vloeiend en enorm bevredigend.”
Maar schade ontwijken is minstens zo belangrijk als schade uitdelen. Door te dashen ontloop je de vele aanvallen van je vijanden. In sommige encounters word je overspoeld door zóveel tegenstanders, ieder met hun eigen aanvalspatronen, dat het niet anders kan dat dat deze game goed is voor je hand-oogcoördinatie. Je bent constant bezig met het timen van je dashes en het kiezen van de juiste momenten om zelf toe te slaan.
Zonder schade door een encounter vol vijanden vechten verveelt geen seconde, zelfs niet na vijftig runs. Hetzelfde geldt voor die momenten waarop je met slechts 1 HP een zwaarbevochten gevecht nét weet te overleven.
Zelfs terwijl ik dit opschrijf, krijg ik alweer zin om de Nintendo Switch 2 aan te slingeren voor een nieuwe run. En dan heb ik het nog niet eens gehad over één van de beste aspecten van de combat: de boons van onze bevriende Olympians.
Hephaestus, mijn liefde
Ik heb het al vaker aangegeven: álles in gaming draait om beloningen, en Hades II strooit daar gul mee. Aan het eind van iedere encounter mag je kiezen uit verschillende beloningen. Denk aan een verhoging van je maximale health en Magick, extra coins (die je tijdens een run kunt uitgeven aan handige bonussen), of een upgrade voor je gekozen wapen.
De beste beloningen komen echter in de vorm van Boons, geschonken door één van de vele Goden. Sommige daarvan kennen we al uit Hades I, zoals Zeus en Poseidon, maar de opvolger introduceert ook een flinke lading nieuwe Goden. Zo maak je kennis met Hestia (Goddess of the Hearth), Selene (Titaness of the Moon) en mijn persoonlijke favoriet: Hephaestus (GOAT of the forge. Ik bedoel… God of the forge).
De Goden trakteren je niet alleen op telkens weer interessante en vermakelijke dialogen, maar lenen je ook hun krachten. Iedere God laat je kiezen uit drie boons die Melinoë tijdens de betreffende run kan gebruiken. Deze kunnen bijvoorbeeld extra vuurschade toevoegen aan je standaardaanvallen, je specials van status effecten voorzien of je de mogelijkheid geven om vaker te dashen. Ik zou eindeloos door kunnen gaan.
Boons zijn onderverdeeld in common, rare, Epic en Heroic varianten. Daarnaast zijn er nog Duo en Legendary boons, die alleen tevoorschijn komen wanneer aan specifieke voorwaarden is voldaan, zoals het combineren van bepaalde boons.
Nadat ik eindelijk had geleerd welk icoontje naar welke God leidde (een proces dat langer duurde dan ik had gehoopt), ging ik vooral fanatiek op zoek naar boons van Hephaestus. Sommige daarvan laten je area damage aanrichten van maar liefst 400 of 500, zowel met je standaardaanvallen als met je specials. Aangezien mijn reguliere aanvallen normaal gesproken zo’n 10% daarvan deden, was dit een enorme power boost die me vooral in de beginfase overeind hield. Er waren momenten waarop ik een run net zo goed kon afschrijven als Hephaestus niet kwam opdagen.
Je builds komen soms op geniale wijze samen, en niet eens altijd intentioneel
Maar er is voor ieder wat wils. De mogelijkheden om tijdens een run een sterke build op te zetten zijn eindeloos. Er zijn zóveel aanvallen die je kunt verbeteren en zóveel bonussen die je kunt verkrijgen en combineren. De ene boonkeuze versterkt de andere, waardoor je soms uitkomt op een compleet andere build dan je oorspronkelijk voor ogen had.
De eerste keer dat ik een run succesvol voltooide, was dankzij een build die volledig draaide om coins. Coins zijn absoluut geen resource die ik normaal gesproken prioriteer tijdens mijn runs, maar zo pakte het nu eenmaal uit. Het voelde als een sneeuwbal die langzaam begon te rollen. Mijn alternatieve keuzes waren op dat moment niet veel soeps, dus ging ik voor een boon die me +15 coins gaf wanneer ik mijn Hex gebruikte (nog een speciale aanval die ik nog niet eens had genoemd).
“De mogelijkheden om tijdens een run een sterke build op te zetten zijn eindeloos.”
Niet veel later kreeg ik de mogelijkheid om een boon te kiezen die de waarde van verkregen coins met 85% verhoogde, en toen begonnen de eurotekens in mijn ogen te verschijnen. Daarna volgde nóg eens een bonus van 30% extra gold. En alsof het zo had moeten zijn, verscheen uiteindelijk ook de legendarische boon Paid Dues, die ervoor zorgt dat je bij schade eerst coins verliest in plaats van HP.
Uiteindelijk stond ik oog in oog met Chronos met zo’n 1.300 coins op zak, terwijl mijn maximale HP normaal gesproken rond de 200 ligt. Zelfs met dat voordeel wist ik hem slechts nipt te verslaan, maar het was heerlijk om te zien hoe alle boons zo mooi samenkwamen en mij mijn eerste echte succes bezorgden.
In tegenstelling tot Hades I betekende het verslaan van de eindbaas dit keer niet het einde van mijn motivatie om het avontuur voort te zetten. Toen ik Chronos eindelijk klein had gekregen, kon ik niet wachten om terug te keren naar The Crossroads en het nog eens over te doen. Dat komt mede door de interessante personages die daar altijd weer op me staan te wachten, in voor- en tegenspoed.
Ik ben in de minderheid, maar Hades II’s verhaal en personages pakten mij veel meer dan die van de voorganger.
Toen ik net de overstap maakte van Hades naar Hades II, was ik in eerste instantie wat teleurgesteld. Voormalig protagonist Zagreus wist met zijn bijdehandte opmerkingen vrijwel altijd een lach op mijn gezicht te toveren, net zoals de Goden dat deden tijdens onze vaak opzienbarende interacties. Melinoë daarentegen is bloedserieus, en ook de Goden lijken in een plechtiger jasje te zijn gestoken. Daarmee leek Hades II mij aanvankelijk precies datgene te ontnemen wat ik zo leuk vond aan deel één.
Die teleurstelling sloeg gelukkig al snel om in waardering. Ik begon Melinoë’s ongeëvenaarde drang om Chronos te verslaan steeds meer te waarderen. Ze mag dan weinig humor hebben, haar doorzettingsvermogen en rotsvaste geloof in eigen kunnen werken al snel aanstekelijk. Ik merkte dat ik begon te genieten van haar uitspraken, die bol staan van zelfvertrouwen en doelgerichtheid.
Haar band met mentor Hecate, die voor haar als een moederfiguur fungeert, vormt een ander hoogtepunt van de game. Hecate’s veeleisendheid wordt op zo’n overtuigende manier neergezet dat ik haar bijna persoonlijk trots wilde maken. Zelfs wanneer ik na een gefaalde nacht afdruipte, wist de mentor Melinoë (of misschien wel mij) telkens weer het nodige vertrouwen in te spreken om opnieuw mijn beste beentje voor te zetten. Ik genoot constant van de interacties tussen dit tweetal.
“Melinoë mag dan weinig humor hebben, haar doorzettingsvermogen en rotsvaste geloof in eigen kunnen werken al snel aanstekelijk”.
Gelukkig is de humor niet volledig verdwenen, en die vinden we vooral terug bij onze eigen ‘tent geest’ Dora. Er staat een hoop op het spel in Hades II en dat voel je bijna constant, maar Dora weet die spanning moeiteloos te doorbreken. Ze is opvallend down to earth (ondanks het feit dat ze… zweeft) en lijkt alles met een flinke korrel zout te nemen. Soms oefent ze haar ‘haunting act’ en verandert ze midden in een gesprek plots in een boze geest, wat aandoenlijk contrasteert met haar normaal gesproken compleet tegenovergestelde uitstraling.
Tel daar de uitdagende gesprekken met rivaal Nemesis en de meer strategische dialogen met Odysseus bij op, en je krijgt een cast van fantastisch ingesproken personages waar ik steeds weer naar terug wilde keren. Sterker nog: hoe geweldig ik Hades II’s combat ook vind, stiekem wilde ik gewoon zo snel mogelijk weer terug naar The Crossroads om met mijn daar verzamelde gezelschap te praten.
Incantations, resources en Arcana-kaarten
Overigens kun je op je thuisbasis meer doen dan alleen praten. The Crossroads is namelijk ook de plek waar je je incantations uitvoert. Dit zijn toverspreuken die het verhaal vooruit helpen. Door met verschillende personages in de wereld te praten, ontdek je spreuken die nodig zijn om het verhaal te laten vorderen of om nieuwe bonussen te ontgrendelen. Voor het uitvoeren van deze spreuken zijn specifieke resources nodig, die je in bepaalde gebieden tijdens je runs kunt verzamelen.
Het verzamelen van deze resources zorgt meteen voor een extra motivatie tijdens iedere run. Aangezien je alles wat je verzamelt mee terug neemt naar je basis, met uitzondering van coins, voelt een run zelden zinloos. Bijna altijd keer je terug met een resource die je kunt inzetten voor een incantation, die je op zijn beurt weer dichter bij je volgende doel brengt.
Eén van de belangrijkste resources is Psyche. Deze kun je onder andere verkrijgen als beloning tijdens een run, of door spirits te compellen, een simpele actie die je af en toe onderweg kunt uitvoeren. Met Psyche kun je je Grasp verhogen, en die Grasp heb je weer nodig om Arcana-kaarten te activeren. Volg je het nog?
Elke Arcana-kaart gebruikt een bepaald aantal Grasp, variërend van één tot vijf, en in enkele uitzonderlijke gevallen zelfs nul. Deze kaarten bieden uiteenlopende bonussen, zoals extra schade met je casts, permanente verhogingen van je maximale health of Magick, of extra Death Defiances, wat neerkomt op een extra leven tijdens een run. In de vroege uren van de game kun je dus slechts een beperkt aantal Arcana-kaarten activeren, maar naarmate je je Grasp verhoogt, kun je steeds meer van deze bonussen inzetten. Dat maakt toekomstige runs merkbaar toegankelijker.
Dit alles zorgt voor een natuurlijk aanvoelende vorm van progressie. Waar je in het begin nog bazen tegenkomt die praktisch onoverwinnelijk lijken, veeg je later moeiteloos de vloer met ze aan. De Arcana-kaarten spelen hierin een grote rol, naast het feit dat je met iedere run de movesets van je vijanden beter leert herkennen en voorspellen.
Some Loose Scraps
- Interacties voelen echt dynamisch en realistisch omdat ze inspelen op je omstandigheden. Zo erkennen NPC’s bijvoorbeeld wanneer je een boss battle wint zonder schade op te lopen, of juist wanneer je ze zonder schade ontmoet. Ook geven ze aan wanneer je ze lange tijd niet hebt gezien, wanneer je een bepaalde outfit draagt of wanneer je onder invloed bent van specifieke spells.
- Dezelfde NPC’s hebben zóveel te zeggen dat gebeurtenissen niet altijd direct worden besproken. Zo ontmoette ik tijdens een run een zeker persoon, waarna Hecate daar pas zo’n tien runs later over begon, alsof het net was gebeurd.
- Ik heb zo’n 2.000 woorden geschreven zonder het überhaupt over de prachtige artstyle te hebben. Dus bij deze: het is weer schitterend.
- ‘I am gonna Claw.’ Wat een banger.
- Judy Alice Lee, die Melinoë insprak, was ook verantwoordelijk voor de stem van Neyrelle in Diablo IV, Alaune in Octopath Traveler 0 en Yone in Ghost of Yōtei.
- Amelia Tyler sprak Hecate in en was daarnaast de heerlijke narrator stem van Baldur’s Gate 3. Ook leende ze haar stem aan onder andere Malady in Divinity: Original Sin II, the Surgeborn in Eternal Strands en Nyrissa in Pathfinder: Kingmaker.
- Dora werd ingesproken door Erin Yvette, bekend als Blonde Blazer in Dispatch en Snow White in The Wolf Among Us.
- Oké, nog één voicefeitje dan: Logan Cunningham deed de stemmen van Chronos, Hades, Poseidon, Polyphemus, Homer (the narrator) en Charon. Indrukwekkend.
- Op Metacritic zag ik een user review die klaagde over het feit dat je constant dezelfde bazen en vijanden tegenkomt. Dat is een beetje hetzelfde als klagen dat je in EA FC soms een potje voetbal moet spelen.
- Ik genoot ervan om Melinoë’s woorden “Return to Shadow now”, die na iedere run klinken, steeds krachtiger te horen worden. In het begin hoor je Melinoë nog worstelen en soms zelfs de verslagenheid in haar stem, maar naarmate je sterker wordt klinkt ze steeds zelfverzekerder en kalmer.
- Is dit een goed moment om te bekennen dat ik nog steeds runs doe puur en alleen om Echo’s verhaal te ontrafelen?
Conclusie
Hades II is zelfs in staat om deze anti-roguelike man om zijn vinger te winden. Ondanks de herhaling die onlosmakelijk bij het genre hoort, biedt de game zóveel mogelijkheden aan verschillende vechtstijlen dat het telkens weer een plezier is om aan een nieuwe run te beginnen.
Ook buiten de combat blinkt de game uit. Terugkeren naar The Crossroads vormt de perfecte onderbreking, dankzij een cast van interessante personages die stuk voor stuk fantastisch zijn ingesproken.
Als het genre iets meer mijn ding was geweest, had hier zomaar een 10 kunnen staan. Voor nu moet Hades II het doen met een 9, maar dat valt volledig toe te schrijven aan mijn persoonlijke smaak. Liefhebbers van het genre mogen rekenen op een vrijwel perfecte game.
