Laat me dit artikel aftrappen met het feit dat ik fan van Cyberpunk 2077’s Johnny Silverhand ben. De rockster gone terrorist wordt fantastisch tot (half)leven gebracht door Keanu Reeves. Het is een zeer complex karakter, wiens bedoelingen en ultieme goal in mysterie gehuld ging gedurende een grote periode van de game’s Main Job.
Hoofdpersonage V is in het begin van CD Projekt Red’s action RPG minder fan van Johnny dan ik. Niet geheel onlogisch, hij/zij moet ongewild haar gedachten met hem delen, en de beste man lijkt direct gedreven om zijn/haar lichaam over te nemen. Het is een understatement om te concluderen dat de twee niet al te goed van start gaan.
Als je de main story van Cyberpunk 2077 niet hebt uitgespeeld, kun je nu nog terug. Ik duik hieronder in het einde van de game, dus er volgen flinke spoilers.
In veel gevallen verbetert de onderlinge relatie tussen V en Johnny naarmate de game voortduurt. Spelers hebben zelf natuurlijk inspraak in hoeverre hun V met Silverhand bindt, en dit vond ik direct één van de meest interessante aspecten aan de game. Nu de meeste plooien zijn gladgestreken door de vele updates van de Poolse developer, komen de actie, de side jobs en gigs steeds beter tot hun recht.
Maar niets hield mijn aandacht zoveel vast als de vragen; wat wil Johnny nou écht? Bespeelt hij V? Moet ik hem vertrouwen? Probeert hij mijn ziel te winnen, zodat hij daarna ook mijn lichaam kan winnen? Hoeveel vrijheid vertrouw ik hem toe? Als ik hem nu als een vriend behandel, betaalt zich dat dan aan het eind van de game terug?
Silverhand heeft een zekere charme, en ik kon me redelijk goed met hem identificeren. Geen zorgen, ik zou geen bom leggen onder Arasaka, maar ik kon met name zijn zwartgallige, pessimistische en sarcastische humor waarderen. Hij wist mijn V voor zich te winnen, maar vooral die laatste vraag hierboven was ook een extra drijfveer om mijn lichaam af en toe aan hem uit te lenen.
Hoe meer vrijheid ik Johnny gaf, hoe meer ik me afvroeg of hij niet gewoon bezig was mijn naïviteit uit te buiten. Zijn dankbaarheid leek oprecht, en aangezien hij mijn lichaam telkens weer netjes teruggaf, leek het erop dat ik hem kon vertrouwen. Toch speelde de spreuk ‘geef iemand een vinger, en hij neemt de hele hand’ door mijn hoofd. Zou ik hier spijt van krijgen en moest ik de teugels misschien wat steviger vast houden?
Dit alles bouwde op naar de ultieme conclusie, en leidde tot één van de moeilijkste keuzes die ik in games heb moeten maken. De veel te vroege point-of-no-return die Nocturne Op55N1 spelers voorschotelde, bood verschillende opties om V’s hoofdstuk af te sluiten. Opties waren om zelf de controle over je lichaam te behouden, en Hanako Arasaka’s aanbod aan te nemen. Het eerste gedeelte van die keuze stond me aan, maar het tweede allesbehalve. Ik wilde graag mijn eigen keuzes blijven maken, maar álles in Cyberpunk lijkt je te vertellen dat Arasaka absoluut niet te vertrouwen was. Ook Johnny benadrukt dat nog stevig. Nee, door die optie ging direct een dikke streep.
Een op het eerste gezicht voor de hand liggendere optie was om Panam en haar Aldecados in te schakelen. De laatste uren kreeg V echter steeds vaker relic malfunctions, en ze viel in rap tempo uit elkaar. Met deze keuze zou ik het nog even met dit zwakke lijf moeten doen. Daarnaast gaf Johnny een niet zo subtiele waarschuwing dat ik Panam in gevaar zou brengen. Deze foreshadowing vertrouwde ik ook niet helemaal.
Johnny bracht het goede punt dat het lichaam wel beter naar hem luisterde, en dat hij samen met Rogue de boel wel even recht zou zetten. Vanwege de flashbacks wist ik dat Johnny uiterst capabel was met zijn revolver, om over Night City’s meest invloedrijke fixer Rogue nog maar niet te spreken. Die twee kon je wel om een boodschap sturen. Maar zou ik dan mijn eigen keuzes nog wel kunnen maken, zou ik mijn lijf nadien terug krijgen? Of zouden Johny en Rogue elkaar niet nog een keer los willen laten nadat de klus geklaard was? Misschien was dit wel waar Johnny het al die tijd om deed.
Misschien was dit wel waar Johnny het al die tijd om deed. De conclusie van zijn masterplan om mijn lichaam eindelijk volledig op te eisen. Ik vroeg me af of ik hem gedurende de playthrough goed genoeg behandeld zou hebben. We krijgen niet voor niets een percentage van onze band met Johnny te zien. Was deze met 60% hoog genoeg om hem ervan te weerhouden mijn lichaam te stelen? In hoeverre had CD Projekt Red zijn karakter ontwikkeld om bepaalde, vijandelijke dingen te herinneren die zich aan het begin van onze turbulente reis hadden afgespeeld. Geen flauw idee. Ik kon alleen maar hopen dat het genoeg was. Mijn V was niet in de juiste staat om heel Arasaka aan te pakken. Nee, de beurt was nu aan Johnny. Als ik er maar geen spijt van krijg…
Vervolgens gaat de missie van start. Ik zie hoever Rogue’s invloed rijkt, terwijl ze een waar ‘Mission Impossible’ plan opzet en al haar bronnen in de stad inzet om ons bij te staan in het binnendringen van Arasaka. Onder invloed van Johnny lijkt V’s lichaam ook meer op het gemak. So far so good. We dringen guns-blazing binnen. Alles lijkt goed te gaan totdat de veelbesproken Adam Smasher afrekent met Rogue. Onze rockerboy krijgt eindelijk zijn verdiende wraak op de uit de kluiten gewassen bodyguard, en voor je het weet bereiken we ons doel en hebben we waar we voor zijn gekomen.
En dan dient het grootste vraagstuk zich aan. Wat gaat er nu gebeuren? Dat wat het meest intrigerende kon zijn/had moeten zijn, mondt uit in een teleurstelling. Het is een keuze. Ondanks dat mijn V eigenlijk geen controle meer uit kan oefenen, laat CD Projekt Red ons kiezen of we het lichaam terug geven. Terugkijkend haalt dit direct alle spanning uit alles wat ons hier heeft gebracht. De manier waarop mijn V Johnny heeft behandelt, het pad dat we samen hebben bewandeld, de oorspronkelijke weerstand en latere vriendschap, het heeft geen invloed. We mogen zelf bepalen wat we met het lichaam doen. Geven we het terug aan V, of houden we het voor onszelf, Johnny? Een hele simpele, zwart-witte keuze. Een keuze die niet de onze had mogen zijn.
Júist met de keuze om ons over te geven aan Johnny, kiezen we er ironisch genoeg voor om ons recht op keuze af te staan. We leggen ons lot in de zilveren hand van een ander, en dat is nou net wat het zo spannend maakt. Alle keuzes die we tot op dat moment hebben gemaakt, leidt naar één ingrijpende keuze van degene waarmee we ons lichaam de laatste tijd deelden. Het zou de eerdere keuzes van spelers in een ander daglicht hebben gesteld. Spelers die een klootzak tegen Johnny zijn geweest, zouden op de blaren moeten zitten en moeten ondergaan hoe hun lichaam gestolen werd (deels door hun eigen fout). Spelers die een oprechte vriendschap hadden opgebouwd, zouden beloond worden. Het ontnemen van deze laatste keuze, is precies wat alle eerdere momenten van extra gewicht zouden hebben voorzien.
De onderlinge relatie met Johnny Silverhand is één van de meest interessante dingen die ik in game narratives heb gezien, maar er had nog zoveel meer in het vat gezeten. De credits hadden over het scherm kunnen rollen, terwijl jij treurig naar de letters staart en je realiseert hoe jouw keuzes ertoe hebben geleid dat V’s lichaam nu in de handen van een ander is. Niemand, behalve jijzelf, bent daar verantwoordelijk voor. Niet door één simpele, nietszeggende keuze aan het eind. Nee, door keuzes die je tijdens je intense relatie met Johnny Silverhand hebt gemaakt.
Cyberpunk 2077 zou veel meer impact hebben gehad als de belangrijkste keuze van het spel, buiten ons om zou zijn genomen.
Wat vond jij van Cyberpunk 2077’s einde? Voor welke keuze ben jij gegaan? Laat het in de comments weten!
