In aanloop naar Cyberpunk 2077’s aankomende DLC Phantom Liberty, ben ik momenteel weer in Night City te vinden. Sinds ik CD Projekt Red’s game voor het laatst uitspeelde, zijn we tal van bug fixes en patches verder. Gelukkig heeft de developer niet stil gezeten en heeft het z’n best gedaan om de rampzalige release enigszins te corrigeren (al beweerden ze zelf onlangs dat die release helemaal niet zo rampzalig was).
De eerste keer dat ik in de schoenen van merc V stapte, was dat nog op de Playstation 4. En ik kan je verzekeren dat het wel degelijk rampzalig was. De framerate was om te janken, de console crashte regelmatig, en ik kwam meerdere game breaking bugs tegen die iedere vooruitgang volledig onmogelijk maakte (mijn ‘Playstation 4 V’ zit waarschijnlijk nog steeds ongeduldig bij de telefoon op een belletje van Mr. Hands te wachten). Niet veel later wist ik de Playstation 5 op de kop te tikken, waarmee in ieder geval het framerate probleem werd verholpen.
Nu, ruim 2,5 jaar later, lijken de meeste bugs verholpen. Tot dusverre verlopen de Main Quests, Side Quests en Gigs vrijwel vlekkeloos. Wel crasht mijn console nog regelmatig, en zijn de animaties van de NPC’s vaak dusdanig glitchy dat ze me volledig uit de wereld halen. Al met al is het een prima game, en sommige dingen worden fantastisch gedaan. Zo is het ontwerp van de stad prachtig, weerkaatsen de felle neonlampen schitterend over het wegdek, en KLINKT Night City vooral als een drukke stad. Maar toch word ik voornamelijk herinnerd aan hoeveel onafgeloste potentie de game te bieden heeft.
Een Inkijkje in Wat Het Had Kunnen Zijn
Cyberpunk 2077 komt het beste tot z’n recht wanneer je door de straten wandelt. Je hoort de bruisende stadsgeluiden soepel en realistisch in elkaar overlopen. Stemmen en verschillende muziek die door de straten knallen gaan in elkaar over en doen denken aan een échte, levende stad. De te kleine dichtheid van NPC’s, die zich ook nog eens glitchy en hersenloos voortbewegen, onttrekken je echter al snel aan dit gevoel.
Maar op sommige momenten, voel ik me echt één met V. En dat is wanneer ik rond word gereden en uit het passagiersraampje kijk. De regeldruppels kletteren prachtig tegen het raam, en bewegen zich voort zoals dat ook in het echt gebeurd. In het echte leven gaat iedereen dan op de rem en sta je voor je het weet weer vast in de file, zeker in zo’n grote stad als Night City. Gelukkig zijn er ook weinig NPC’s op de weg te vinden, dus kunnen we zorgeloos verder rijden.
Wat je ook doet; kijk niet naar degene die je rond rijdt. Of het nou Panam, Judy of River is die het stuur opeist; staar ze niet aan als je jezelf onder wilt dompelen in de hogere sferen van Night City. Dan zie je namelijk hoe ze statisch voor zich uit staren en in droomland lijken te verblijven. Mijn oude rijinstructeur zou ze op het hart drukken om verder voor zich uit te blijven scannen.
Nee, kijk niet naar je partner. Kijk naar rechts, uit je raampje.
Kijk hoe de NPC’s aan je voorbij trekken, op een dusdanige snelheid waardoor hun glitchy gedrag niet (teveel) opvalt. Hoor de tonen van de bars, clubs en straattentjes opduiken en weer plaatsmaken voor wat anders. Luister hoe de druppels tegen het raam tikken, als een achtergrond orkest dat het gekozen radiostation subtiel vergezelt. Zie hoe de verschillende wijken ieder hun eigen identiteit uitademen, en hoe de achter lampen van de auto voor je weerkaatsen op het natte wegdek voor je.
Ondertussen maak je een praatje met je partner. Leer de problemen en persoonlijkheden van Panam, Judy of River kennen, terwijl je alle lampjes van de stad in je opneemt.
CD Projekt Red’s zorgvuldig ontworpen stad komt het beste tot z’n recht vanaf de passagiersstoel. Het maskeert de flaws van de stad en haar inwoners, en brengt het beste in de stad naar boven.
Druk niet op die ‘skip ride’ knop. Kijk om je heen en voel je één met Night City, en één met V.
