Met A Plague Tale: Innocence heb ik mij een aantal jaar geleden uitstekend vermaakt. Het feit dat Playstation Plus members in januari gratis de opvolger A Plague Tale: Requim konden downloaden was dus een uitgelezen kans om het emotionele avontuur voort te zetten. En laten we eerlijk zijn, het werd wel weer eens tijd voor een waardevolle maand na de rommel die we de afgelopen maanden kregen voorgeschoteld. En A Plague Tale: Requim is een hele hoop dingen, maar rommel is het zeker niet!
Wat is het dan wel, hoor ik je denken. Nou, beste lezer, het is een emotionele rollercoaster. Het is een stealth/action-adventure game, set in Medieval France, met siblings Amicia en Hugo de Rune in de hoofdrol. En het bevat ratten. Heel…veel…ratten.
A Plague Tale: Innocence vangt aan 6 maanden na de gebeurtenissen van Innocence. Kleine opfrisser: het eerste deel viel direct met de deur in huis. We zien hoe het de Rune estate wordt aangevallen door de Inquisition. Door tragische gebeurtenissen wordt de familie uiteen getrokken, en moet Amicia samen met haar broertje Hugo de Inquisition zien te ontlopen. Ze reizen door een door ‘De Zwarte Dood‘ verwoest landschap, waar enorme zwermen van mens etende ratten de dreiging van de Inquisition doen verbleken. De 5-jarige Hugo blijkt over een bijzondere kracht te beschikken, die met deze rattenstroom te maken heeft, en dit is waarom de Inquisition achter hem aan zit.
De rust lijkt aan het eind van de game terug te keren, maar niets blijkt minder waar. De plague, en daarmee de ratten, steken weer gauw de kop op in A Plague Tale: Requim. Arme Hugo is wederom doelwit van belanghebbenden, maar moet ditmaal een nog grotere dreiging af te zien schudden: een naderende dood. De ziekte die hem zijn unieke krachten geeft, Prima Macula, vergiftigd zijn bloed en verandert de jongen als het ware in een soort tikkende tijdbom.
Jij vertolkt de rol van zijn 15-jarige zus Amicia, en zal net als in het eerste deel alles op alles zetten om je broertje van het kwaad te behoeden. Je vertrouwt hierbij op je onuitputbare doorzettingsvermogen, en je oude vertrouwde sling.
A Plague Tale: Requiem Vertelt Een Ontroerend Verhaal Over Vastberadenheid, Liefde en Hoop.
Wederom staat de aandoenlijke sibling band tussen Amicia en Hugo centraal. De wereld van A Plague Tale is somber en bestaat grotendeels uit dood en verderf. De krachten waarmee de jonge Hugo ongevraagd is opgezadeld hebben voor altijd een doelwit op zijn rug gezet. Maar gelukkig heeft hij in Amicia een heldhaftige zus, die de wereld voor hem zou verzetten en afreizen.
De intense band tussen het duo is een lichtpuntje in de duisternis. Het verhaal en de grimmige sfeer deed me op bepaalde momenten denken aan Game of Thrones. Niet alleen door de medieval muziek, die overigens prachtig is gecomponeerd en één van de highlights van de game is, maar ook de uitzichtloze situaties, genadeloze vijanden en thema’s als verraad deden me soms denken aan de verhalen van George R.R. Martin.
Een vijftienjarig meisje en haar vijf jarige broertje die zich middenin al die chaos staande proberen te houden is een concept dat ook in dit tweede deel weer aanslaat. Zeker de momenten waarop de donkere, deprimerende realiteit even plaatsmaakt voor lichtere, kleurrijke en idyllische omgevingen steken krachtig af tegen het otherwise sombere decor.
Tel daar een aantal bekende maar vooral nieuwe memorabele companions bij op, en je zit weer zo’n 20 uur gebakken!
De (Soms Te Vermijden) Gevechten
Amicia’s sling is weer net zo nuttig als in deel 1. De twee jonge protagonisten zijn kwetsbaar, en zullen het in een fysiek één tegen één duel snel afleggen. Dit zorgt ervoor dat je vaak stealthy te werk moet gaan in combat. Verstop je in hoog gras en besluip vijanden, of schiet van afstand een steen op hun kop af. Beide acties zijn helaas niet bepaald geruisloos. Het kwam dus vaak voor dat ik de eerste vijand uitschakelde, en vervolgens een half leger op m’n hielen kreeg. Dit zou prima zijn wanneer het helmloze tegenstanders zouden zijn, maar geharnaste ridders uitschakelen is een stuk lastiger.
Gelukkig leert Amicia dingen bij op basis van hoe je speelt. Leg je al je tegenstanders het liefst om, dan zal je vorderen in de aggressive skill tree. Dit beloont je bijvoorbeeld met vaardigheden als vijanden in het vuur of een zwerm ratten te kunnen duwen.
Als je liever naar paragon companion Lucas luistert en vijanden liever ontloopt in plaats van vermoordt, spijker je bij in de Prudence skill tree. Hierdoor maak je bijvoorbeeld minder geluid bij sneaken.
Je kunt ook je wapens upgraden door tools en pieces in de wereld te verzamelen, en kunt elementen als vuur gebruiken om je slingshots met brandende gevolgen af te schieten, of om vlambare potten te werpen. Zo heb je best wat mogelijkheden in je arsenaal, maar toch is de moeilijkheidsgraad niet altijd in balans.
De Moeilijkheidsgraad Van a Plague Tale: Requiem Is Vaak Uit Balans.
Zeker in de beginnende fases is het lastig om de goed beschermde vijanden uit te schakelen. Het kwam regelmatig voor dat ik totaal geen mogelijkheid had om af te rekenen met een vijand, ondanks dat ik alle ammunitie en elementen tot mijn beschikking had (in ieder geval degene die tot op dat moment unlocked konden worden). Ik was dan genoodzaakt om rond te rennen, of het checkpoint te herstarten en het dan maar volledig stealthy te doen. Opzich prima, maar de game wil zich vaak voordoen alsof het je de vrijheid geeft om dingen aan te pakken zoals jij dat wilt; agressief of subtiel. De eerste optie pakte niet altijd goed uit, wat soms buiten mijn eigen schuld lag (echt).
Naarmate ik meer skills en wapens unlockede, gebeurde het tegenovergestelde; de uitdaging verdween. Op het moment dat de kruisboog om de hoek komt kijken, wordt het opeens een stuk makkelijker om vijanden, met of zonder helm, naar hun dood te sturen. Het was een tof moment om het wapen te ontgrendelen, en het loste het probleem van de vorige alinea vrijwel op. Hiermee was de moeilijkheidsgraad weer wat meer in balans.
Die balans hield ongeveer net zo lang aan als dat ik op één been kan balanceren, en dat is niet lang kan ik je toevertrouwen. Het upgraden van de crossbow ontgrendelde de ‘reinforced bolts’ upgrade, die ervoor zorgt dat je je bolts uit de lichamen van je slachtoffers kunt recoveren. Vanaf dat moment kon ik vrijwel alles wat op mijn pad kwam eenvoudig uitschakelen met de crossbow, mijn pijl recoveren en dezelfde truc herhalen. De rest van het spel had ik ten alle tijden 4 bolts op zak, wat altijd meer dan genoeg was voor wat de game op de siblings af stuurde. De reinforced bolts zijn bijna zo overpowered dat het haast een cheat is. En ik weet het…ik had de skill simpelweg niet moeten unlocken. Maar eigenlijk zou het uberhaupt niet in de game moeten zitten. Reinforced bolts had beter uitgepakt wanneer het een 50% kans had geboden om bolts succesvol te recoveren.
Ik heb ook geen moment tegen een resource nood aangezeten. Op de ‘normal’ moeilijkheidsgraad werd ik doodgegooid met resources, waardoor het opzoeken en openen van de kisten zelden als een beloning aanvoelde.
De Sling Blinkt Echt Uit Tijdens “Rattenpuzzels”.
De combat gedeeltes die het meest satisfying voelden, waren net als in A Plague Tale: Innocence wederom de situaties waar je met zowel soldaten als met ratten te maken hebt. De ratten in A Plague Tale laten zich alleen tegen houden door licht. Nietsvermoedende soldaten wanen zich veilig terwijl ze met fakkels tussen honderden en soms wel duizenden ratten lopen, maar dat is buiten Amicia gerekend. Het voelt wederom heerlijk om die fakkels met je sling te doven, en te zien hoe de soldaten vervolgens ten prooi vallen aan de bloeddorstige beesten. Dit is één van de onderdelen waar deze franchise absoluut in uitblinkt.
En die kleine, angstaanjagende beestjes bieden ook duister vermaak zonder inmenging van soldaten. Je zal je weer veilig door gebieden moeten manoeuvreren die letterlijk zwart zien van de ratten. Je moet daarbij je omgeving scouten en het juiste pad uitstippelen. Met je sling steek je bijvoorbeeld vuurkorfen aan om van lichtbron naar lichtbron te lopen. Je kunt de vlammen dit keer ook tijdelijk extra fel late branden door er tar op te gooien. De beesten zijn ook niet vies van ander voedsel, dus ook het neerhalen van een hangende vis kan helpen om ze af te leiden.
Deze secties laten zich over het algemeen redelijk makkelijk raden. Het zijn zeker geen hersenkrakers, maar ze zijn altijd vermakelijk. Niet op de laatste plaats omdat het iedere keer weer een lust voor het oog is om die ontelbare ratten overal rond te zien kruipen. Developer Asobo Studio kan trots op zichzelf zijn vanwege de indrukwekkende grafische prestaties van deze game. De hoeveelheid ratten, waarvan mijn mond soms open viel, zorgde zelden voor een drop in frame rate. Feitje van de dag: Asobo Studio maakte ook Microsoft Flight Simulator. Steek die maar in je zak.
De Graphics Zijn Spectaculair
En het zijn lang niet alleen de ratten die imponerend zijn op grafisch gebied. Medieval Frankrijk is in alle opzichten een visueel spektakel. Het is een wonder dat ik de game uberhaupt uit heb kunnen spelen, want iedere minuut zag ik wel weer een andere uitgelezen mogelijkheid om de photo mode in te duiken.
Het landschap is soms tragisch en uit elkaar getrokken door de Black Plague en bijbehorende ratten hordes. Andere keren is het kleurrijk, levendig en biedt het het sprankje hoop dat Amicia en Hugo gedurende het avontuur najagen. Welke setting het ook is; het is altijd schitterend en sfeervol.
Maar daar houdt het niet op. De character models zijn ook fraai, en hebben vanzelfsprekend een imposante verbetering gemaakt ten opzichte van Innocence. Close-ups van de gezichten van de protagonisten en companions zijn indrukwekkend en ze zijn daardoor goed in staat om de juiste emoties op te roepen. Er is minder aandacht besteed aan die van de NPC’s en guards, maar kniesoor die daar om zeurt.
Conclusie
A Plague Tale: Requim heeft de focus op wat het belangrijkst is in deze game: het verhaal. Vanwege het ijzersterke verhaal van de siblings en de introductie van enkele toffe nieuwe companions, is het makkelijker om de minpunten van het spel te vergeven.
De moeilijkheidsgraad die niet altijd in evenwicht is heeft mij nooit dusdanig dwars gezeten dat de rest van de ervaring eronder leed. Amicia en Hugo’s band is nog steeds captivating, en het emotionele tale voltrekt zich voor een grafisch prachtig vormgegeven omgeving.
A Plague Tale: Requim overtreft voorganger A Plague Tale: Innocence in alle opzichten, en deelt bij fases emotionele mokerslagen uit die indruk op mij maakten. Iedereen die van sterke, narrative driven games houdt en niet het absolute uiterste van gameplay vermaakt, kan met dit spel niet mis gaan.
