Ik had deze Alan Wake 2 review eerder online kunnen hebben, maar het uitspelen van de horror game liet iets langer op zich wachten vanwege 2 redenen. De eerst reden: de ongelofelijk intense, angstaanjagende atmosfeer die developer Remedy op artistieke wijze tevoorschijn tovert, zorgde ervoor dat ik soms even op adem moest komen om mijn moed weer te verzamelen. De tweede reden: ik wilde langer van dit meesterwerk kunnen genieten.
(Deze review bevat geen spoilers voor Alan Wake 2, maar wel voor het eerste deel)
Alan Wake 2 volgt het gezamenlijke pad van twee protagonisten: bestselling schrijver Alan Wake, en FBI agente Saga Anderson. Het eerste deel, dat in 2010 verscheen, liet zien dat Alan Wake de realiteit kon veranderen door middel van zijn schrijfwerk. Tijdens een vakantie met zijn vrouw Alice, in het pittoreske Bright Falls, worden elementen van Alan Wake’s thriller novel ‘Departure’ werkelijkheid. Er verschijnen duistere, schaduwachtige vijanden genaamd ‘Taken’, die alleen kwetsbaar zijn in licht.
De duisternis verspreid zich en weet Alan’s vrouw Alice ook nog te pakken te krijgen. Lang verhaal kort; aan het einde van de rit offert Alan zich op, redt zijn vrouw van de duisternis maar raakt zelf wel gevangen in The Dark Place, een mysterieuze dimensie waar de Taken en The Dark Presence vandaan komen.
Alan Wake 2 speelt zich 13 jaar later af, en onze arme schrijver zit nog altijd gevangen in The Dark Place. FBI agente Saga Anderson wordt ondertussen samen met haar partner Alex Casey op een lugubere moorzaak gezet, die haar ook naar Bright Falls brengt. Vanaf daar raakt haar pad op interessante, mysterieuze wijze verwikkeld met dat van de naamdrager.
Het Avontuur Beginnen Met… Gedetailleerde Billen
Op advies van Remedy start ik het spel op in quality mode. Sinds de performance mode om de hoek is komen kijken, en 60 FPS de norm is geworden, heb ik verdomd veel moeite om terug te keren naar de 30 FPS. Maar de developer meldt dat het spel is ontworpen met quality mode in gedachten, en wie ben ik om daar mijn oren niet naar te laten hangen?
En aan quality mode is geen woord gelogen. De visuals zijn prachtig. De blote mannenkont die binnen de eerste seconde op mijn beeld verschijnt, schijnt in al zijn scherpe, haarfijne glorie. Ik had niet verwacht op die manier aan het avontuur te beginnen, maar het blijkt verre van de laatste verrassingen die Remedy uit hun hoge hoed tovert.
De Art Style Doet Me Een Beetje Denken Aan Red Dead Redemption 2
Ik heb een hoop positiefs te vertellen over Alan Wake 2, en de graphics behoren absoluut tot mijn lijstje. De manier waarop licht tussen bomen door schijnt en de schitterend vormgegeven omgevingen met een oranje gloed doet oplichten, is schilderijachtig. Op bepaalde momenten deed het me denken aan de art style van Red Dead Redemption, en dat is een groot compliment.
Maar ook nat geregende straten zien er prachtig uit. Straten die overigens niet brandschoon zijn zoals veel andere games, maar soms ook bezaaid zijn met rotzooi. Mist die bepaalde plaatsen van een nóg mysterieuzere en onheilspellende sfeer voorziet. En natuurlijk de karaktermodellen zelf, die zo goed als fotorealistisch zijn. Werkelijk waar álles dat tijdens de speelduur van Alan Wake 2 op je beeld verschijnt, ziet er gedetailleerd, atmosferisch en perfect uit.
Alan Wake 2 Verdient Het Om Te Winnen in de Categorie Beste Audio design
Baldur’s Gate 3 gaat ongetwijfeld (terecht) met de Game of the Year 2023 award aan de haal. Maar Alan Wake 2 verdient in de prijzen te vallen met de geniale Audio Design. Zelden heb ik een spel gespeeld dat zó rijk aan atmosfeer is, en dat is voor een groot deel te danken aan het geluid. Ik raad dan ook aan om Alan Wake 2 met een goede koptelefoon te spelen, zodat je ieder zorgvuldig gecreëerd geluidje goed in je op kunt nemen. Dat dit ook enorm bijdraagt aan de spanning van de game, moge duidelijk zijn.
Zelfs de rustigere momenten in de game staan stijf van spanning. Ik was constant op mijn hoede voor wat er mogelijk op me af zou kunnen komen. Maar Alan Wake 2 is niet zozeer een combat heavy spel, en dus maakte ik me vaak zorgen voor niks. Het is haast kunst om te zien hoe goed Remedy in staat is om spanning op te bouwen en angst in te boezemen, zonder hierbij te leunen op bloeddorstige vijanden.
Want ondanks dat die bloeddorstige vijanden wel degelijk aanwezig zijn, zijn het simpele dingen als krakende scharnieren, klapperende raamluiken, lekkende pijpleidingen en een subtiel maar onheilspellend achtergrond deuntje dat me constant op het randje van mijn stoel hielden.
Daarnaast is Remedy zo aardig geweest om structureel wat goedkope jump scares in te bouwen in de vorm van een groot, distorted gezicht dat een seconde schreeuwend op je beeld verschijnt. Ondanks dat het een cheap shot is, is het de developer vergeven omdat ze daarnaast constant laten zien wel degelijk op andere manieren angst kunnen generen. Ze bereiken er ook mee dat je als speler constant op je hoede bent, want je weet dat je ieder moment overvallen kunt worden door de jump scare. Iedere keer dat het gebeurde, voelde ik mijn hart weer meerdere keren over slaan.
En ook de voice actors doen lekker mee. Matthew Porretta’s Alan Wake stem voelt weer vertrouwd en overtuigend, en nieuwkomer Melanie Liburd wist mijn hart als Saga Anderson snel te veroveren. Het zijn beide fijne stemmen om naar te luisteren. Er bestaan ongetwijfeld uitdagendere klussen voor voice actors. Zo was er eerder dit jaar Final Fantasy XVI, waarin de stemacteurs voor hun rollen nog veel meer emotie moesten overbrengen, en me met hun prestaties wegbliezen. In dit geval is dat iets minder aan de orde, maar de rollen worden naar behoren ingevuld.
Alan Wake’s Gameplay
Beide protagonisten bewegen zich voort in verschillende realiteiten, en ze zijn voorzien van hun eigen, unieke gameplay.
Zoals gezegd bevindt Alan Wake zich nog in The Dark Place. En die naam beschrijft het vrij letterlijk; het is een donkere wereld, vol shadowy ‘Taken’. In tegenstelling tot de eerste Alan Wake, valt echter niet ieder figuur je aan. Sommige Taken bewegen zich rustig voort, spreken je aan (in de vorm van bijvoorbeeld een “ALAN WAKE?!”), maar laten je verder met rust en verdwijnen wanneer je door ze heen loop of je zaklantaarn over ze heen schijnt. Anderen bewegen zich echter in je richting, versnellen en gaan je te lijf. Om een Taken te verslaan, moet je eerst hun darkness schield wegbranden met je zaklantaarn. Vervolgens kun je ze met het wapen van je voorkeur aanvallen.
Qua combat vindt Alan Wake 2 het wiel niet uit. Je kunt aanvallen dodgen, je zaklantaarn schijnen en de trekker van je wapen overhalen. Veel meer heeft het niet om het lijf. Eén van de weinige vernieuwingen is dat Taken nu zichtbare zwakke plekken hebben, maar ik ben er niet achter gekomen of het nu echt zoveel effectiever is om hierop te schieten of gewoon ouderwets voor de headshots te gaan.
De zaklantaarn mechanic beviel me zelfs iets minder dan dat van deel 1. In deel 1 hield je een knop in en brandde je op die manier het darkness shield van je tegenstander weg. Dit schild had een soort op zichzelf staande levensbalk. In deel 2 druk je op een knop en wacht je tot een animatie je laat zien dat het schild is weggebracht. Het voelt iets minder dynamisch en interactief dan dat val deel 1.
De combat is soms ietwat clunky. Soms is je bewegingsruimte vrij klein, waardoor het voor komt dat je schade oploopt omdat je tegen de boundaries van je omgeving beweegt. Alan Wake 2 moet het niet per se van de combat hebben, en dat is prima. Je belandt niet iedere paar minuten in een gevecht, en dus heb ik me er niet zozeer aan gestoord. Bijkomend voordeel aan minder combat is dat wanneer de combat wél om de hoek komt kijken, je direct de spanning voelt en het niet als just another chore aanvoelt. Toch zijn de gevechten één van de weinige punten waar winst te behalen valt.
Tijdens combat moet je niet alleen rekening houden met de ammunitie van je wapens, maar ook met de batterijen van je zaklantaarn. Daar moet je dus zuinig op doen, wat betekent dat je niet zomaar op iedere Taken je licht kunt schijnen om te kijken of ze dan verdwijnen. En dus ben je vaak genoodzaakt om je door The Dark Place te bewegen, tussen alle duistere figuren door, niet wetende wie er zal besluiten om je aan te vallen. Dit leidt ertoe dat je je constant in de gaten gehouden en bedreigd voelt, terwijl dat wederom soms helemaal niet nodig blijkt te zijn.
Door je zaklantaarn helemaal uit te doen, kun je ook proberen stealthy voorbij de figuren te sluipen. Succes is hierbij echter allesbehalve gegarandeerd, en wil je The Dark Place wel echt nóg donkerder maken?
Wat verder uniek is aan Alan Wake’s gameplay, is zijn ‘Writer’s Room’. Door op de touchpad van je controller te drukken, kun je op ieder moment in de writer’s room duiken. Alan Wake kan hiermee op bepaalde plekken de omstandigheden van zijn omgeving ‘herschrijven’. Door The Dark Place te ontdekken, vindt je bepaalde plot points die Alan in bepaalde scene’s kan toepassen. Blokkeert een trein je de weg? Herschrijf de scene naar een ander moment in de tijdlijn, en zie hoe de trein opeens verdwijnt.
Deze mechanic zorgt er ook voor dat je extra tijd kunt investeren aan exploren. Bepaalde collectibles zijn bijvoorbeeld alleen bereikbaar wanneer specifieke plot points zijn toegepast in een scene. Het is een gave en originele gimmick die je de mooie levels op verschillende manieren laat zien en doorlopen. Tegelijkertijd is het een bepaald puzzelelement, die meehelpt de gameplay afwisselend te houden.
Door zogeheten ‘Words of Power’ te verzamelen, kun je Alan Wake ook bepaalde benefits geven zoals een uitgebreidere inventory, meer health of een extra effectieve laatste kogel in je revolver chamber. De Word of Power kun je vinden door je goed open te houden in The Dark Place. Onder het licht van je zaklantaarn lichten op bepaalde plekken een soort graffiti pijlen op. Deze pijlen leiden je naar de Words of Power.
Saga Anderson’s Gameplay
Normaal gesproken valt het bij fans niet altijd even lekker wanneer een protagonist opeens niet meer de enige protagonist is. Dat de helft van de tijd in Alan Wake 2, Alan Wake zelf niet speelbaar is, is een gewaagde keuze. Hierbij is het een groot risico dat spelers niet zitten te wachten op het verhaal en/of de gameplay van het nieuw geïntroduceerde karakter.
Gelukkig is dit in Alan Wake 2 absoluut niet aan de orde. Integendeel. Persoonlijk vond ik de gameplay van FBI agent Saga Anderson nog meeslepender dan die van iedereens favoriete schrijver. In tegenstelling tot Alan’s Writer’s Room, beschikt Saga Anderson over haar ‘Mind Place’. Je kunt op ieder moment op je controller’s touchpad drukken, om je in het ‘hoofd’ van de agente te verplaatsen. Hier kun je door Alan achtergelaten manuscript pages teruglezen, skills upgraden maar belangrijker nog; je case board bekijken.
Terwijl je met Saga speelt, verzamel je clues. Of dit nu is door het analyseren van een slachtoffer, het spotten van een bepaalde e-mail op een computer, of uit een gesprek met een getuige naar voren komt; in je mind place vind je alle verzamelde clues terug. Deze clues moet je vervolgens aan logische aanknopingspunten op het case board koppelen. Het is vrij eenvoudig om te zien welke clue bij welk aanknopingspunt hoort, dus je hoeft je hersens er niet op te kraken. Toch is het voor spelers die graag meer detective games willen, zoals yours truly, een tof gameplay element dat het spelen als Saga nóg interessanter maakte.
Als Saga speel je wel in de bekende(re) wereld. Haar verhaal speelt zich niet af in The Dark Place, maar schotelt je geweldige omgevingen voor zoals een uitgestorven pretpark (altijd creepy) en een verzorgingstehuis. Combat werkt in principe hetzelfde; je gaat je vijanden ook met Sage te lijf met zaklantaarn en wapen. Je neemt het hierbij niet op tegen de shadowy figuren die Alan teisteren, maar voornamelijk tegen members of the mysterieuze Cult of the Tree. Deze cultisten gaan schuil achter een hertenmasker, en ja, dat is net zo creepy als het klinkt.
In de schoenen van Saga ga je niet op zoek naar Words of Power, maar naar Manuscript Fragments om je skills te upgraden. Deze vind je in lunchboxes, die in de omgevingen zijn verstopt. Je kunt ook door Alan geschreven manuscripts vinden. Deze voorspellen soms momenten die nog gaan komen, wat voor interessante foreshadowing zorgt. Dat ze soms als handige waarschuwingen dienen voor bepaalde gevaren, is ook leuk meegenomen.
Sowieso zit je als Saga niet verlegen om collectibles. Zo zijn er ook cult boxes. Hierin vind je altijd welkome ammunitie, batterijen of flares waarmee je je vijanden tijdelijk van je af kunt houden. Deze cult boxes zijn altijd voorzien van een klein raadseltje of puzzeltje, waarop je de antwoorden vaak in je directe omgeving kunt vinden.
En alsof dat nog niet genoeg was zijn er ook nursery rhymes in de omgeving verstopt. Deze bevatten een briefje met een soort van kinderverhaaltjes. Je moet dan bepaalde speelgoedfiguren op bepaalde plekken plaatsen die overeenkomen met wat het verhaaltje vertelt. Hiermee unlock je handige charms, die bijvoorbeeld alle resources in je omgeving markeren of je eenmalig van de dood redden.
Saga’s gameplay heeft dus meer te bieden. Ook haar omgevingen hadden meer variatie te bieden, en dus kan ik niet anders zeggen dan dat ik meer plezier aan haar verhaallijn beleefde. Neemt niet weg dat beide verhaallijnen en gameplay samen 1 vloeiend geheel vormen, en elkaar uitstekend aanvullen.
Verkenning Zou Op Een Betere Manier Beloond Kunnen Worden
Zoals gezegd zijn de omgevingen van Alan Wake 2 prachtig, en ik ging dan ook graag op jacht naar collectables. Wat ik hier echter al snel merkte, is dat de opbrengst van mijn ontdekkingsreis vaak niet of amper kon opwegen tegen de resources die ik op mijn reis verspilde. Dit komt met name vanwege de manier waarop vijanden respawnen. Dit was soms aan de lopende band. De Taken in Alan Wake 2 kunnen wel tegen een stootje, en gaan niet zomaar na iedere headshot naar de grond.
Bepaalde vijanden zijn ware bullet sponges. Het kwam voor dat ik met ze afrekende, werd ‘beloond’ met een stash met nieuwe ammunitie, en vervolgens op mijn weg terug die hard verdiende ammunitie direct weer kon inzetten tegen de opnieuw gespwande vijanden. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat, naast wat mooie sightseeing, de daadwerkelijke beloning voor exploren niet groot was als ik had gehoopt.
Conclusie
Alan Wake 2 ziet er als een schitterend schilderij uit, en wordt ondersteund door een sound design waar ik zelden zo van onder de indruk ben geweest.
Ik werd vanaf de eerste minuut in het mysterie getrokken, en heb me geen seconde verveeld. De game bevat minstens 2 chapters die zo uniek en gaaf zijn dat ik ze direct in mijn top favoriete, recente gaming momenten zou plaatsen.
Zoals het hoort bij een horror game, zat ik constant in een staat van paraatheid. Het feit dat ik die spanning niet alleen op bepaalde, combat rijke momenten voelde, maar eigenlijk vrijwel van begin tot eind van de speelduur, is een ongelofelijk knappe prestatie van Remedy.
Helemaal perfect is de game niet. Het exploren wordt naar mijn mening niet genoeg beloond, en verder liep ik soms tegen kleine lip synch issues en inventory bugs aan. Maar de paar kleine minpuntjes en schoonheidsfoutjes die Alan Wake 2 bevat, mogen geen naam hebben als we het tegenover de enorm indrukwekkende atmosfeer en het van begin tot eind intrigerende verhaal zetten.
