De Vijf Meest Lachwekkende Momenten Uit Netflix Serie La Palma

Na een nachtje doorhalen tot in de kleine uurtjes brak nieuwjaarsdag aan. Samen met de overgebleven strijders van de nacht ervoor besloten we met onze brakke kop een serie te bingen, wat in mijn optiek de onbetwiste koning is van nieuwjaarsdagactiviteiten.

Ons vizier viel op de Netflix serie La Palma. Vier afleveringen schoon aan de haak, wat net genoeg zou zijn voor iedereen om weer een beetje op gang te komen en genoeg koffie te drinken om zodoende fris en fruitig aan het nieuwe jaar te beginnen. Een rampenserie over een tsunami op het Spaanse eiland…je raadt het al…La Palma.

En rampenseries danwel films bieden veel ruimte voor spectaculaire visuele effecten, een strijd van de mensheid tegen de overweldigende natuur, en vooral voor heel veel drama. Waarom we het jaar in deze mineur wilden beginnen weet niemand, maar we waren er klaar voor. Niemand was zich er echter van bewust dat deze zogenaamde rampenserie meer weg zou hebben van een ouderwetse feel good Disney film. Na de slotaflevering van het seizoen hadden we meer gelachen dan gehuild, en dat zou niet de bedoeling geweest moeten zijn.

La Palma valt gedurende de 4 afleveringen, maar met name in de finale, volledig in het water. Het is alsof deze serie door één persoon is geschreven, en het vervolgens door niemand meer gecheckt is. Want ik kan mij toch niet voorstellen dat het verloop van het verhaal gepitcht werd, en er niemand in de kamer was die zei: “is dit wel realistisch?”.

Hier zijn de bizarste, meest onverklaarbare en lachwekkende momenten uit La Palma. Vanzelfsprekend bevat dit artikel dus spoilers.

Eén Grote, Blije Familie de Dag Nadat Een Vliegtuig Boven Ze Crashte

Na de zoveelste ruzie tussen haar moeder Jennifer en de man die ze als haar vader ziet, Fredrik is Sara er klaar mee en besluit ze La Palma te verlaten. Ze stapt halsoverkop op een vlucht richting Madrid, maar een last-minute appje van haar grote nieuwe liefde Charlie (die ze de dag ervoor heeft ontmoet) brengt haar op andere gedachten. Ze verlaat op het laatste moment het vliegtuig, iets dat we als kijker niet zien maar wel al snel beginnen te vrezen.

Ondertussen komen Jennifer en Fredrik erachter dat hun dochter op weg is naar Madrid, precies wanneer een vliegtuig boven hun hoofd langs scheert en iets verderop de grond in boort vanwege alle natuurperikelen. Een traumatiserende gebeurtenis, al lijken de schrijvers dat wat te onderschatten.

La Palma had hier af moeten rekenen met Sara. Begrijp me niet verkeerd, ik haal weinig plezier uit het aanschouwen van een tragische dood van een jonge griet, maar het had deze lijst van lachwekkende momenten een stuk kleiner gemaakt. Niets ten nadele van actrice Alma Günther, van wie ik op acteergebied best onder de indruk was, maar haar personage is betrokken bij het merendeel van de punten op deze lijst.

Afijn, na een aantal spannende uurtjes voor de familie (niet voor ons, want wij zien natuurlijk van mijlenver aankomen dat Sara nog leeft), treffen Jennifer en Fredrik het meisje doodnormaal aan op hun hotelkamer, nadat ze haar zo goed als dood waanden.

Natuurlijk leidt dit tot vanzelfsprekende euforie. De opluchting en het plezier is groot. Niet bij mij op de bank, want ik waardeer het wanneer een serie de trekker durft over te halen. En ik wist hier de helft nog niet.

Het dieptepunt komt de volgende dag, wanneer de familie de traumatische gebeurtenis volledig lijkt te zijn vergeten. Onder het genot van een vrolijk en tropisch kerstmuziekje zien we in de derde aflevering hoe de familie zich vermaakt in het zwembad waarboven een dag eerder honderden mensen richting hun dood vielen. Alles is idyllisch en zoals een vakantie ideaal gezien zou moeten zijn. Jennifer en Fredrik hebben de liefde weer bij elkaar gevonden, en er is geen vuiltje aan de lucht. Laat staan een neerstortend vliegtuig.

Gelukkig heb ik iets dergelijks nooit hoeven aanschouwen, maar ik denk niet dat ik de volgende dag de dag van mijn leven zou beleven. Ik vermoed dat je me zou kunnen opvegen, terwijl ik keer op keer dat vliegtuig weer in gedachten voorbij zou zien komen. En als ik Sara was geweest zou ik niet in het zwembad liggen, maar een staatslot kopen.

Achtervolgers Houden Een Auto Bij Die 6 Minuten Op Hoog Tempo Heeft Gereden

Je denkt misschien dat de snelste man ter wereld uit Jamaica komt, maar niets is minder waar. La Palma is de thuisbasis van een groep mannen die de vloer aan zouden vegen met Usain Bolt.

Na een hoop gedoe wordt er eindelijk gehoor gegeven aan meerdere waarschuwingen over de naderende tsunami, en wordt er aan de bel getrokken. Paniek breekt uit en de mensen die zich op La Palma bevinden willen het eiland zo snel mogelijk verlaten. Hiervoor moeten ze naar Tenerife, waar nog een vlucht vandaan gaat.

Onze favoriete familie krijgt een waarschuwing dat ze koste wat kost de laatste boot naar Tenerife moeten halen. Dit zet een interessante race tegen de klok in werking, waarbij Fredrik een busje steelt van een groepje mannen die not amused zijn. Gelukkig is zoonlief Tobias aanwezig om ons te vertellen dat er nog precies 6,5 minuut resteert voordat de boot vertrekt.

Fredrik scheurt net op tijd weg voor de naderende boze mannen, die hun busje rennend achtervolgen. In het volgende frame lijken ze de strijd echter al op te hebben gegeven en zijn ze nergens te bekennen.

Ondanks wat obstakels en overstekende mensen gast Fredrik in hoog tempo naar de haven, waar het gezin 30 seconden voor vertrek aankomt. Een vlugge rekensom leert ons dat Fredrik dus 6 minuten lang gas heeft gegeven, maar de eigenaars van het busje liggen daar niet wakker van. Zij duiken namelijk direct op dat moment op.

Ik onderhoud een blog over games, series en films, wat betekent dat ik veel tijd op de bank en voor de tv doorbreng. Misschien ben ik dus niet het beste voorbeeld, maar na 6 minuten sprinten kun je mij aan het zuurstof leggen. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat hun tempo blijkbaar dusdanig hoog lag dat ze een rijdend busje bij konden houden.

HOE DAN?! Nou..heel simpel. Om een weg te banen voor het volgende lachwekkende moment op de agenda.

Sara Verkiest Haar Nieuwe Liefde Boven de Man Die Als Een Vader Voor Haar Is

Die arme Fredrik wordt door de boze busjesmannen in elkaar geslagen, en mist dus de boot. Hij gaat de boot in, maar ook weer niet, als je begrijpt wat ik bedoel.

De rest van de familie bereikt Tenerife dankzij zijn heldhaftige optreden, waar ze wonder boven wonder Sara’s nieuwe grote liefde Charlie spotten. Hoe zij het vliegveld heeft bereikt blijft in het ongewisse. Dat is jammer, want ik ben enorm benieuwd ben hoe ze daarin is geslaagd ondanks dat de voorgaande aflevering alles in staat stelde om het een onmogelijke opdracht te laten lijken.

Maargoed, ik ben de beroerdste niet, ik hoef niet voor alles een waterdichte verklaring en focus me op waar het verhaal nu heen gaat. Daar krijg ik alleen al snel spijt van.

Allereerst verlaat Sara haar moeder om Charlie op te zoeken, in een zee van mensen. Ik heb mijn jeugdliefdes ook echt wel gehad, maar wanneer ik mij in een strijd tussen leven en dood zou bevinden, zou ik de zijde van mijn moeder geen moment verlaten voor iemand die ik letterlijk net heb ontmoet.

Jennifer wurmt zich met Tobias het vliegtuig in, en er is nog altijd geen spoor van Sara. Zij is namelijk te druk om het polsbandje van haar stiefvader, dat in tijden van evacuatie als een soort boarding pass dient, aan Charlie te geven.

Dat betekent dus dat Fredrik eerst moet aanschouwen hoe een gladde Spanjaard zijn vrouw versiert, hij vervolgens in elkaar wordt geslagen nadat hij zijn familie in veiligheid probeert te brengen, en Sara hem tenslotte terugbetaalt door zijn toegangsbewijs voor de ontsnapping aan de tsunami weg te geven aan haar nieuwe vriendinnetje. Van je familie moet je het hebben.

In de eerste aflevering zien we nog in een liefdevol gesprek hoe Sara Fredrik vertelt dat ze hem als haar echte vader ziet. Maar wanneer het erop aan komt gooit ze hem voor de bus. Het is een bijzondere keuze, die de schoonheidsprijs niet verdient.

En om het allemaal nog wat erger te maken; de ongeruste Jennifer verlaat het vliegtuig wanneer Sara nog steeds nergens te bekennen is, om op zoek te gaan naar haar dochter. De eindstand is dat Jennifer en Tobias het vliegtuig verlaten, terwijl Sara en Charlie uiteindelijk wel degelijk in hun vliegtuigstoel belanden. Wat een toestand..  

De Twee Gigantische Golven Die Elkaar Opheffen Zonder Ook Maar Enig Effect

Gelukkig is Fredrik ondertussen niet helemaal aan zijn lot overgelaten. Samen met tsunamispecialist Marie ontdekt hij dat er een bepaalde safe zone is; een plek waar twee golven op elkaar botsen en elkaar op die wijze opheffen. Als ze die locatie op tijd weten te bereiken, ontspringen ze de dans.

Nu ben ik absoluut geen natuurspecialist, maar wat we op deze veilige plek zien gebeuren lijkt mij een wat onrealistische samenloop van omstandigheden.

Gigantische waterkrachten, die een heel eiland uit elkaar kunnen trekken, clashen tegen elkaar aan en heffen elkaar zoals voorspeld op. Ons tweetal dobbert rustig richting het strand.

Je kunt mij best wijsmaken dat er inderdaad zoiets als een veilige zone is, en dat twee gigantische golven elkaar tot op zekere hoogte onschadelijker kunnen maken. Maar kijk op de screenshot hierboven eens hoe enorm die golven zijn. En kijk dan eens lager naar het rustige baaitje eronder, en bedenk dat die net zo rustig blijft na de impact van de golven.

Ik zou hier op zijn minst alsnog een enorme golf verwachten die alle mensen op het strand minstens tientallen meters mee zou sleuren. Misschien zelfs nog een dode hier of daar (is dat nou echt zoveel gevraagd?). Maar nee. Het water voor het strand blijft doodstil. Er is niets aan de hand. Het is een dooddoener van jewelste. Of is er hier toch nog een natuurkundige die mij kan vertellen dat dit een doodnormaal verschijnsel is? Want dan luister ik graag.

Sara en Charlie Overleven de Volledige Impact Van de Tsunami

Het einde van La Palma dwingt mij er nog maar eens toe om mijn pijlen op Sara te richten. Vanwege haar zelfzuchtige keuzes gedurende het verloop van de serie zou het inmiddels ook gewoon niet meer dan terecht zijn dat de jonge blondine het onderspit delft, maar moeder natuur (lees: de schrijvers) besluiten haar wonder boven wonder het eeuwige leven te geven.

Samen met Charlie zit zij dus, in tegenstelling tot de rest van het gezin, wel in het vliegtuig. Maar het verdomde ding wil maar niet van de grond komen. Het feit dat die grond gedeeltelijk uit elkaar scheurt maakt het er ook allemaal niet makkelijker op.

Als kijker zit je te wachten tot het vliegtuig op één of andere miraculeuze manier toch nét op tijd van de grond komt. Ook dit dacht ik van tevoren te kunnen uittekenen; een milliseconde voordat de tsunami aan wal raakt vliegt het vliegtuig er vandoor. Maar dit keer bleek ik ongelijk te hebben. De schrijvers kiezen niet voor de typerende, voorspelbare route. Al was dat achteraf een stuk beter geweest.

De makers kiezen er namelijk voor om de tsunami wel degelijk in te laten slaan op het vliegtuig, met de volle kracht van dien. En als dit voorval op dit moment alle levens aan boord had geëist, had ik een hoop tekortkomingen van deze serie kunnen vergeven. Maar je raadt het al…er is niets aan de hand. Want de enige karakters die in La Palma dood gaan zijn degenen waar we niks om geven, en die niet meer dan een bijrolletje vervulden. De rest had het welbekende plot armour, wat doodzonde nummer 1 is wanneer je een serie als deze maakt.

Ik vraag je, lieve lezer, nogmaals om naar de bovenstaande screenshot te kijken. Besef je dat deze gigantische tsunami dit minuscule vliegtuigje penetreert met krachten die een eiland kunnen verwoesten. En besef je dan vervolgens dat Sara hier van weg wandelt. Sara geeft geen fuck. Sara is onverwoestbaar, in tegenstelling tot La Palma. Sara is onsterfelijk. Sara had net zo goed in die eerdere vlucht richting Madrid kunnen zitten, want daar was ze ook lachend uit gestapt.

Terwijl we op de bank lachen om wat zich hier voor onze ogen afspeelt, proberen de makers ons nog even te doen geloven dat haar vriendinnetje wel het loodje heeft gelegd. Maar wij zijn niet van gisteren. De makers willen geen bloed aan hun handen, en dus komt ook Charlie na een korte reanimatie van een stewardess (die overigens alleen om Charlie lijkt te geven, en de andere passagiers geen blik waardig gunt), ‘verrassend’ tot leven.

Eind goed, al goed. Iedereen in de familie overleeft de tsunami. Het enige dat vervolgens nog ontbreekt, is de mededeling ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.

La Palma is een rampenserie, en daar is geen woord aan gelogen. Een ramp was het. En dat had allemaal voorkomen kunnen worden als de makers er niet zo op gebrand waren om personages op onlogische wijze in leven te houden.

Hoe dan ook, we hebben de serie in één dagdeel weggekeken. We hebben gelachen en een leuke eerste januari van 2025 beleefd. Eigenlijk was het dus gewoon een fantastische serie.