Ik was geen Spider-Man fan, maar vond de games fantastisch. Ook was ik geen Star Wars fan, maar de Jedi games behoren tot mijn favoriete games van de afgelopen jaren.
Je weet waar dit heen gaat: ik ben ook geen Indiana Jones fan (waar ben ik eigenlijk wel fan van?). Maar een avonturen spel waarin we een eeuwenoud geheim proberen te ontrafelen? Een soort Uncharted maar dan in 1e persoon? Laat maar komen.
Voor de Liefhebbers…
Mij zegt het niet veel, maar Indiana Jones and the Great Circle speelt zich af tussen de films ‘Raiders of the Lost Ark’ en ‘Indiana Jones and the Last Crusade’, in 1937. Indy (mag ik hem zo noemen als niet-fan?) komt op het spoor van een historisch geheim genaamd The Great Circle. Deze Great Circle bestaat uit meerdere heilige plaatsen die samen een cirkel vormen op de aarde.
Natuurlijk is Indy niet de enige die het mysterie van The Great Circle wil najagen. Hij stuit op een nazi expeditie met hetzelfde doel, geleid door de enorm gladde antagonist Emmerich Voss. Mythische krachten schijnen klaar te liggen voor degene die het mysterie ontrafelt, en dus belanden we in een race tegen de klok, en tegen één van de meest punchable gezichten die ik ooit in een game ben tegengekomen.
Een twijfelachtige eer voor Marios Gavrilis, die zijn stem en gelijkenis voor de game heeft verleend. Dat doet hij overigens met verve, want Emmerich Voss is één van de beste antagonisten die ik de afgelopen jaren ben tegengekomen.
De Gameplay Blinkt Uit Op de Belangrijkste Fronten
Indiana Jones and the Great Circle heeft heel veel te bieden. Vrijwel iedere actie die ik uitvoerde voelde fijn, van het bewusteloos slaan van een nazi tot het simpelweg ontgrendelen van een deur.
De belangrijkste gameplay elementen zijn het verkennen van de prachtige omgevingen en tombes, de uiterst vermakelijke combat en het oplossen van raadsels met de (voor mij) perfecte moeilijkheidsgraad.
De game speelt zich af in verschillende, fraai ontworpen hubs met ieder hun eigen, uiteenlopende identiteiten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het bloedhete Gizeh, of de koude Himalayas. Je hebt hierin een hoofddoel die je kunt volgen en die je vrij lineair naar je doel leidt, maar zoals het een avonturier betaamd, kun je gelukkig ook op eigen onderzoek uit.
Het Ontrafelen Van Mysteries
Naast de main quests kun je ook niet verplicht werk verrichten, waaronder het zogenaamde veldwerk, die je als side quests kunt zien. Deze voelen vrijwel hetzelfde aan als de main quest, voorzien van fraaie cutscenes, belangrijke informatie en interessante gameplay.
Ook kun je verschillende mysteries en oude relieken ontdekken en verzamelen. Je kunt deze op het spoor komen door bijvoorbeeld notities te lezen of gesprekken aan te gaan met mensen die je op de main quest tegenkomt.
Om deze mysteries op te lossen moet je vaak kleine raadsels oplossen. Dit zijn soms visuele puzzels, en andere keren moet je verschillende notities combineren en doorlezen om op die manier een logisch verband te zoeken die je verder helpt.
Dit alles wordt op handige wijze verzameld. Zo heeft ieder mysterie een eigen entry in je journal, en kun je met één klik op de knop alle notities zien die met het desbetreffende mysterie te maken hebben. Terwijl je hier doorheen bladert houdt Indiana ze ook daadwerkelijk vast, en bladert hij door zijn journal. Dit soort kleine details helpen enorm mee met de immersie van de game.
“Of het nou de main quest was, of vrijwillig werk; ik moest mij regelmatig even focussen en enkele minuten nadenken over hoe ik een puzzel het beste aan moest pakken.“
De mysteries zijn over het algemeen een soort demo van de main quest, die hetzelfde principe hanteert maar uitgebreidere puzzels bevat. In game design is het ontwerpen van puzzels één van de lastigste dingen. Combat kun je bijsleutelen met moeilijkheidsgraad, maar de juiste balans vinden op het gebied van puzzels is een unieke uitdaging. Veel puzzels in games zijn ware obstakels, vervelend om uit te voeren en simpelweg frustrerend. Ze hebben ook de neiging om het tempo van games ruw te onderbreken.
Een game als Indiana Jones and the Great Circle moet dit gameplay element ijzersterk uitvoeren, en gelukkig is de ontwikkelaar daar met vlag en wimpel in geslaagd. Of het nou de main quest was, of vrijwillig werk; ik moest mij regelmatig even focussen en enkele minuten nadenken over hoe ik een puzzel het beste aan moest pakken. Het was nooit te lang en daardoor nooit frustrerend, en ze waren ook zelden zo makkelijk dat ik ze in één seconde kon tackelen.
Ontwikkelaar MachineGames heeft gelukkig ook nog een uitweg beschikbaar als je écht niet uit een puzzel komt, of er niet het geduld voor hebt. Er is een hint systeem beschikbaar die je uit de brand kan helpen.
Maar Indiana Jones hoeft niet alleen maar zijn brein aan het werk te zetten. Gelukkig kan hij soms ook zijn vuisten (of pannen, gitaren, knuppels en zelfs vliegenmeppers) laten spreken.
De Combat Is Enorm Vermakelijk en de Geïmproviseerde Wapens Zijn Geweldig
Veel van de schatten of relieken bevinden zich in nazi territorium. Terwijl je op zoek gaat naar je volgende schat of reliek, stuit je vaak op nazi’s die allesbehalve gastvrij zijn.
Het levelontwerp zit goed in elkaar en biedt meerdere mogelijkheden om ongezien te infiltreren. Zo zit er vaak toevalligerwijs een gat in een hek, en biedt de omgeving natuurlijke dekking in de vorm van bijvoorbeeld geparkeerde voertuigen, dozen of muren.
Tijdens deze stealth aanpak wordt één van de weinige minpunten van de game duidelijk. Zo short het soms wat aan de A.I. Je kunt ongezien vijanden uitschakelen, en hun lichaam verstoppen, maar ik heb mij zelden geroepen gevoelen om dit ook daadwerkelijk te doen. Het kwam namelijk meer dan eens voor dat een wachter totaal geen interesse bleek te hebben in het feit dat één van zijn maten bewusteloos op één meter afstand van hem lag.
Des te meer reden om voor een directere aanpak te gaan, want wie heeft er nou het geduld voor stealth? Als ik kan kiezen tussen het voorbij sluipen van nazi’s, of het neerslaan van nazi’s met een koekepan of een vliegemepper, dan hoef ik niet lang na te denken. Jetzt geht’s los!
Wapens in Indiana Jones and the Great Circle hebben een korte levensduur. Normaal gezien ben ik niet zo’n fan van wapens die kapot kunnen gaan, en ben ik daardoor huiverig om ze te gebruiken. In deze game liggen er gelukkig zóveel voorwerpen die je als wapen kunt gebruiken, dat het mij geen moment dwars heeft gezeten. Als mijn knuppel brak, was het slechts een goede reden om over te gaan op die rondslingerende fles wijn.
Het ene voorwerp kan iets meer hebben dan het andere, maar wapens breken na maximaal een klap of 4-5. Afhankelijk van de kracht van het wapen is dit bijna altijd meer dan genoeg om af te rekenen met een boze nazi.
Wanneer je een vijand ongezien van achter benadert, kun je deze in één keer bewusteloos slaan als je een wapen in je hand hebt. De animaties zijn leuk om te aanschouwen, net zoals Indy’s commentaar als ‘I’m sure you did your best, champ’ of ‘Down you go, pal’.
Mocht je jezelf in een situatie bevinden waar je geen wapen tot je beschikking hebt, beland je in een vuistgevecht en ook dat is zeker geen straf. Je kunt klappen uitdelen, ontwijken, blokken en counteren. Ook kun je je tegenstanders vastgrijpen om ze een paar gratis tikken te kunnen geven, of ze van randen afduwen.
Je moet hierbij wel letten op je uithoudingsvermogen. Deze kun je later upgraden, maar zeker in de eerdere gevechten raakt Indy vrij snel vermoeid.
Natuurlijk heb je ook nog altijd je betrouwbare zweep. Hiermee kun je wapens uit de handen van nazi’s trekken, hun benen wegzwiepen of ze naar je toe trekken. Het geluid van de zweepklappen zorgt er ook voor dat honden hun aanvalsdrang verliezen, want ook daar krijg je soms mee te maken.
Wil je de nazi’s een koekje van eigen deeg geven, kun je zelfs hun pistolen of geweren gebruiken. Dit vond ik persoonlijk minder belonend voelen. De animaties hiervoor lijken wat minder goed uitgewerkt. Zo deelde ik headshots uit die vijanden amper leken te voelen. Onder andere hierdoor gaf ik vaak de voorkeur aan de geïmproviseerde slagwapens.
Een ander nadeel is dat de combat niet erg uitdagend is. Ik speelde deze game op ‘hard’, maar had weinig moeite met de gevechten waar ik in belande. Met zwaardere wapens als hamers kon ik eenvoudig afrekenen met een groepje vijanden. Pas wanneer ik werd omsingeld door minstens 3 nazi’s, en ik geen wapen tot mijn beschikking had, kwam ik in de problemen.
Dat laatste gebeurde vooral wanneer ik iemand alarm liet slaan in vijandelijk gebied. Iedereen is dan alert en valt je aan wanneer ze je zien. Het is in die gevallen een beter idee om het op een rennen te zetten, want dat zijn gevechten die je niet gaat winnen.
Indiana Jones and the Great Circle Is Een Lust Voor Het Oog En Het Oor
Zoals ik al zei blinkt deze game in vrijwel alle opzichten uit, en zo ook op visueel en audio gebied.
De omgevingen zijn allemaal prachtig vormgegeven. In welk gebied ik ook rondliep, het voelde daadwerkelijk alsof ik in de schoenen van Indiana stond. Het 1e persoon perspectief zet spelers nog dichter op de actie, waardoor je de gedetailleerde omgeving nog beter in je op kunt nemen.
Eén van de dingen die mij vooral opviel was hoe goed er gespeeld wordt met schaduwen en lichtbronnen. Dit komt met name naar voren in de donkere tombes die je uitpluist.
Hoe het licht van buitenaf naar binnen valt ziet er prachtig en sfeervol uit. Wanneer je het licht achter je hebt gelaten en naar een fakkel of je aansteker moet grijpen, weerkaatst het licht op fraaie wijze tegen de eeuwenoud aanvoelende tempel.
Stof dwarrelt rondom skeletten, eeuwenoude wandschilderijen en rond kruipende muizen (en soms schorpioenen, bah!).
De geluidseffecten van alles wat er in de game gebeurt zijn precies zoals ik ze zou verwachten, en de muziek die erbij opduikt is precies hoe ik mij voorstel dat de muziek in de films zou klinken (als ik de verhalen moet geloven, is dat ook het geval). De muziek ademt de sfeer van een oude, epische speelfilm, en draagt veel bij aan de sfeer van de game.
“Indiana Jones and the Great Circle is niet alleen één van de leukste games die ik de afgelopen jaren heb gespeeld, maar zonder twijfel ook de grappigste.“
Waar ik ook even extra aandacht aan wil besteden, is hoe fantastisch de performance van stemacteur Troy Baker, als Indiana Jones, weer was.
Baker veroverde mijn hart voor het eerst in 2013, als Joel Miller in the Last of Us. Hij duikt regelmatig weer op in grote games als Uncharted 4 (Samuel Drake), Death Stranding (Higgs) en Spider-Man: Miles Morales (Simon Krieger). Hij vervulde die rollen telkens weer fantastisch, maar Indiana Jones is misschien wel mijn favoriete Troy Baker prestatie tot dusver, en dat zegt heel veel.
Indiana Jones and the Great Circle is niet alleen één van de leukste games die ik de afgelopen jaren heb gespeeld, maar zonder twijfel ook de grappigste. Ik was dus niet bekend met de films en daardoor ook niet zozeer met het karakter van Indiana Jones. Het verraste me hoe grappig het personage was. Zijn oneliners waren vaak droog en sarcastisch, wat toevalligerwijs een soort humor is dat ik enorm kan waarderen.
Krediet voor de humor gaat niet alleen uit naar degenen die zijn opmerkingen schreven, maar absoluut ook naar hoe Troy Baker ze overbrengt. Ik kende de stemacteur vooral van serieuzere rollen, maar zijn levering van het gortdroge commentaar van Indy maakte mij meerdere keren hardop aan het lachen. En dat is heel zeldzaam tijdens het spelen van een game.
Baker laat met deze rol horen dat hij nog veelzijdiger is dan ik al dacht, en het was een genot om naar hem te luisteren.
Ik Heb Me Nog Nooit Eerder Zo Als Een Schattenjager Gevoeld
De Uncharted en Tomb Raider games zijn enorme namen in het genre van schattenjagers, en ik ben dol op beide franchises. Toch is geen van deze games er zo goed in geslaagd als Indiana Jones and the Great Circle om mij het echte gevoel van een schat zoektocht te geven.
Beide franchises hebben een hevigere focus op het actie gedeelte, wat af en toe onderbroken wordt door het oplossen van een puzzel hier en daar. In deze game had ik veel meer het gevoel dat ik telkens bezig was met het oplossen van eeuwenoude mysteries. Dit ligt niet alleen aan het feit dat er simpelweg meer puzzels op te lossen zijn, maar ook aan hoe Indiana zijn omgeving en interessante aandachtspunten analyseert.
Je kunt gedurende de game je fotocamera tevoorschijn halen op interessante plekken (de game geeft aan wanneer er iets speciaals in je directe omgeving te zien is). Wanneer je de foto hebt genomen, geeft Indiana korte inzichten over wat het precies is. Telkens wanneer Indy zijn mond opende dacht ik; deze gast weet waar hij het over heeft. Nee, beter nog, IK weet waar IK het over heb.
MachineGames heeft er erg goed aan gedaan om deze game vanuit het 1e persoons perspectief te maken, wat ook erg bijdraagt aan het grote gevoel van immersie. Alle acties lopen soepel in elkaar over. Het lezen van notities, oprapen en gebruiken van voorwerpen, speelt zich allemaal voor je ogen (en in Indy’s handen) af. Zelfs het upgraden van bepaalde skills gaat via folders of boeken die Indy openslaat.
Er is vrijwel geen actie te bedenken die de immersie doorbreekt, wat ik één van de grootste pluspunten van de game vind.
Zelfs wanneer je van het titelscherm in de game duikt, is het enige dat je ziet de verschuiving van een 3e persoonsperspectief, naar de 1e persoon. Het menu onthoudt waar je bent, en laat je direct de actie induiken.
Conclusie
Als gamer ben je altijd opzoek naar je volgende schat, en die tref je met Indiana Jones and the Great Circle absoluut aan.
De game blinkt op grafisch, visueel en gameplay gebied uit, en is daarmee vrijwel het totale pakket. Puzzels zijn precies uitdagend genoeg, de combat is zeer vermakelijk en het is simpelweg een genot om zo’n 20-30 uur naar Troy Baker en zijn fantastische vertolking van Indiana Jones te luisteren.
Misschien is het toch eens tijd om de films te gaan kijken?
