Nu ik Marvel’s Spider-Man 2 100% voltooid heb, mag ook ik eindelijk mijn mening over de game geven. Een beetje mosterd na de maaltijd, maargoed, beter laat dan nooit. De review van de eerste Spider-Man gaf ik tenslotte ook pas een paar maanden geleden, dus er is in ieder geval vooruitgang!
Spider-Man 2 gaat op enorm overtuigende wijze van start. Het vangt aan met een indrukwekkende set-piece, zowel in de vertrouwde gameplay als de prachtige graphics, waar wederom een schepje bovenop is gedaan. Het valt op dat gezichtsuitdrukkingen en kleding realistischer zijn, en het licht nóg mooier en natuurlijker op de omgeving en personages valt. Vooral de kermis missie toont waar de nieuwste consoles toe in staat zijn.
Spider-Man 2 voelt in heel veel opzichten vertrouwt. Insomniac Games voert echter net genoeg veranderingen door om het fris te houden. Dit doet het onder andere door middel van de web wings, nieuwe vaardigheden, en natuurlijk een gloednieuw verhaal dat een andere Peter Parker laat zien dan we gewend zijn.
Wat Is Er Aan de Hand Met Pete?
Deze review houd ik spoilervrij, maar het mag geen verrassing heten dat we Peter Parker in de symbiote suit zien. Iedereen die ook maar een beetje bekend is met Spider-Man, en met name de 2e film, weet dat dit foute boel is.
Peter Parker’s beste vriend Harry Osborn treedt in Spider-Man 2 naar de voorgrond, nadat hij (naast voice messages) schitterende in afwezigheid in het eerste deel. We weten dat hij doodziek is, maar dankzij de symbiote technologie is hij weer helemaal de oude in dit spel.
Zoals bekend vindt de symbiote gedurende het spel zijn web echter naar Peter Parker. De symbiote suit, die er overigens heel vet uit ziet, geeft de Friendly Neighborhood Spider-Man niet alleen een slick nieuw uiterlijk, maar zorgt ook voor vernietigende nieuwe krachten.
Nadeel is dat de held zichzelf uit het oog verliest. Zijn gedrag wordt steeds onaangenamer en hostieler, zelfs richting de mensen die hij lief heeft. Deze verandering wordt trouwens erg goed overgebracht door voice actor Yuri Lowenthal.
Peter’s missie is om de symbiote op 1 of andere manier weer terug op Harry te krijgen en op die manier zijn leven te redden. Zonder de mysterieuze helende krachten van de Symbiote gaat zijn gezondheid tenslotte weer snel achteruit. Maar wil Peter de suit wel opgeven?
Aan de andere kant hebben we natuurlijk kersverse Spider-Man Miles Morales. Na het tragische verlies van zijn vader in deel 1, gevolgd door het verkrijgen van zijn Spider-Man powers, is Miles nog enigszins zoekende naar het vormgeven van zijn leven. Als Spider-Man heeft hij veel verantwoordelijkheden, die hij ook nog eens moet combineren met school.
De relatie met zijn moeder Rio is een mooie toevoeging aan het verhaal. Hun band wordt op soms emotionele wijze aan het licht gebracht, en zorgt voor een grote sympathie factor. Miles heeft altijd tegen Peter Parker opgekeken, maar door de inmenging van de symbiote wordt ook hun vriendschap op de proef gesteld.
Insomniac Games zet een gevoelig verhaal neer, creëert menselijke karakters, en overtreft in alle opzichten het verhaal van het 1e deel.
De Gameplay Voelt Vertrouwd Aan, Maar Nieuwe Mechanics Houden Het Fris
Zoals ik net al zei voelt de gameplay vertrouwd. De combat is nog steeds razendsnel, responsief en spectaculair. Ondanks dat de combat zo goed als hetzelfde voelt als dat van deel 1, zorgden nieuwe animaties, abilities en finishers ervoor dat het geen moment als een chore voelde.
Naast het op tijd ontwijken van aanvallen, heeft Insomniac Games nog een verdedigingsmethode aan je arsenaal toegevoegd. Aanvallen kunnen nu ook gepareerd worden, door op tijd op L1 te drukken. Sommige aanvallen moeten gepareerd worden, en kunnen niet worde ontweken (en andersom). Hierdoor moet je je aandacht er nog iets beter bij houden wanneer je je in combat bevindt.
De combat bereikt vooral grote hoogtes wanneer we de krachten van de Symbiote suit verkrijgen. Toen de Symbiote Surge voor het eerst werd geactiveerd, was dat voor mij zonder twijfel één van de hoogtepunten van de game. Het brengt Peter Parker in een soort blinde woede. Zijn aanvallen en uitspraken worden veel agressiever. De surge geeft een enorm powerful gevoel, en zorgde ervoor dat ik die symbiote eigenlijk helemaal niet terug wilde geven aan Harry. Sorry bud.
Ook kun je nu zelf een web line schieten. Door van het ene oppervlak naar een ander oppervlak een web te schieten, creeëer je extra mogelijkheden voor jezelf om via stealth op hoogte toe te slaan. Tijdens de eerste introductie van deze mechanic was ik even bang dat het hierdoor misschien te makkelijk zou worden om vijanden van bovenaf uit te schakelen. Ik plukte ze één voor één van de grond, en voelde me helemaal het mannetje. Tot de laatst overgebleven 4 elkaar aanspoorden om rug tegen rug te gaan staan, en niet meer op mijn afleidingsmaneuvres te reageren. Deze slimme AI zorgt ervoor dat je soms toch echt genoodzaakt blijft om je vuisten het werk te laten doen.
Met name de traversal is iets waar ik geen genoeg van kreeg. De web wings worden al snel geïntroduceerd, en voelen meteen geweldig. Dit gevoel nam de rest van het avontuur niet meer af. De stad die zo snel onder je vandaan schiet is een lust voor het oog. Ik heb de fast travel daarom ook niet één keer gebruikt, want het rondvliegen en slingeren door de stad is ook in Spider-Man 2 weer één van de highlights. Letterlijk en figuurlijk.
Toen bekend werd dat Queens aan de map werd toegevoegd, vroeg ik me af hoe we de rivier zouden gaan passeren. Open water, niet zoveel mogelijkheden om onze webben ergens aan vast te knopen; wordt dat niet irritant? Insomniac Games heeft de oplossing gevonden in de webwings, gecombineerd met wind tunnels. Door in windtunnels te vliegen krijg en houd je momentum. Deze windtunnels blazen je ook omhoog.
Naast de web wings is de grootste vernieuwing de snelheid waarmee je de Spider-Men kunt lanceren. Toen dit in promotiemateriaal werd aangekondigd en getoond, dacht ik slechts; oké, leuk. Maar toen ik mijzelf voor het eerst van een dak lanceerde en in een mum van tijd 500 meter aflegde, voelde dat fantastisch en had het veel meer impact dan ik vooraf dacht dat het zou hebben. Het feit dat je niet meer zelf momentum hoeft op te bouwen zorgt ervoor dat je je nóg makkelijker en met nóg meer plezier van A naar B verplaatst. Het verkennen van Brooklyn, en nu ook Queens, voelde nog nooit zo heerlijk.
Side Missies
Net zoals in Marvel’s Spider-Man, zijn de hoofdmissies spectaculair. Visueel is het genieten en om je vingers bij af te likken. Maar hoe zit het met de side content?
Nou..ook die doen weer denken aan die van de voorganger. Er zijn wederom puzzels voor scientific dingen die opgelost moeten worden. Degenen die die voorheen tijdsverspilling vonden, denken daar nu ongetwijfeld weer zo over. Gelukkig kunnen deze over het algemeen geskipt worden. Ikzelf wist me er prima mee te vermaken. Een beetje afwisseling in gameplay kan ik prima hebben.
Zo zijn er side missies waar je achter een drone aan moet vliegen, terwijl je obstakels ontwijkt. Of missies waarbij je afrekent met een soort mini sandman’s. We zien ook meerdere oude bekenden terug, die eerder opgezette verhaallijnen op interessante wijze tot een (voorlopig) einde brengen. Met name de missie die Spider-Man van Howard, de pigeon man uit deel 1, krijgt, gaf me een bijzonder gevoel.
Naast de side missions met de oude bekenden is geen van de side content echt memorabel. Ondanks dat, speelden ze prima weg.
Houd Me Niet Langer in Spanning. Zijn er MJ Missies in Spider-Man 2?
Dit is natuurlijk de vraag waarvoor je gekomen bent. Ik geef je geen ongelijk. Waarschijnlijk hoop je dat het antwoord op de vraag een volmondige ‘nee’ is. Helaas, het antwoord is ‘ja’. Don’t blame the messenger. De messenger mag daarentegen wel bedankt worden voor het overbrengen van de boodschap dat MJ een zekere growth in power heeft doorgemaakt. Peter Parker’s liefje kan zich namelijk een stuk beter verdedigen dan in het eerste deel.
In Marvel’s Spider-Man was ik, samen met vele anderen, geen fan van de gedwongen stealth secties in de game. Deze plaatsen ons in MJ’s schoenen, iets waar ik niet per sé voor had getekend. Insomniac trekt zich niets van de kritiek aan, en dwingt ons ook in het vervolg weer in de schoenen van de roodharige dame. Gelukkig beschikt ze nu wel over een taser, waarmee ze met 1 druk op de knop afrekent met vijanden. Je moet ze nog wel steeds ongezien benaderen natuurlijk, maar de MJ secties (want ja, het zijn er meerdere), voelen een stuk minder stealthy en irritant dan voorheen.
Speelduur van het Spel
In aanloopt naar Marvel’s Spider-Man 2’s release, was er wat te doen over de speelduur van het spel. Met zo’n 20 uur, zou deze voor sommigen wat te kort zijn om het prijskaartje te rechtvaardigen.
Mijn gevoel is dat de game zéker niet te kort is. Ondanks de vele plussen die Spider-Man 2 te bieden heeft, is Insomniac Games’ formule goed te herkennen. Het is weliswaar een winnende formule, maar toch hoefde de game wat mij betreft niet langer te duren. Ditzelfde gevoel had ik ook bij het eerste deel. Er zit genoeg vernieuwing in de game om het 20 uur leuk te houden, maar het balanceert op het randje. Marve’s Spider-Man 2 zou mijns inziens niet profiteren van een langere runtime.
Het enige nadeel van de kortere ervaring is dat het gedrag van sommige karakters in de main quest in een wat onnatuurlijke stroomversnelling komt. Hevige wijzingingen in karakter komen vooral goed tot recht in lange games. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan Red Dead Redemption 2. Een langere speelduur geeft personages de tijd om zich op realistische wijze te ontwikkelen, naar aanleiding van gebeurtenissen in de game. Aangezien Spider-Man 2 in sneltreinvaart door de main storyline vliegt, komen grote wisselingen in karakter minder overtuigend over.
Conclusie
Marvel’s Spider-Man 2 houdt vast aan de winnende formule die in 2018 werd ingezet. Alles in de game voelt vertrouwt aan, bij vlagen iets te vertrouwd. Toch voert Insomniac Games genoeg wijzigingen door om het fris te houden. De game zit boordevol spectaculaire sequences, en de actie knalt van het beeldscherm.
Het verhaal overtreft dat van de eerste game in alle opzichten, mede dankzij overtuigend voice acteerwerk van Yuri Lowhental (Peter Parker) en Nadji Jeter (Miles Morales). Het verhaal is intiemer en persoonlijker, en Insomniac Games’ aanpak van de symbiote effecten is intrigerend.
De combat is zoals altijd stellar, en de traversal is mede door het toevoegen van de wing suit beter dan ooit.
Spider-Man 2 is wederom een fantastisch avontuur, dat van begin tot einde boeit. De speelduur, van zo’n 20 uur, is echter lang genoeg. De game balanceert op de rand van té vertrouwd aanvoelen. Het overspeelt net niet zijn hand door het avontuur kort en krachtig te houden.
